iGoogle

hallo

Nee, mijn dagen in Cours de Pile zijn dus nog niet geteld!

Ik vertel vrienden hier al jaren dat ik wil zorgen hier vóór mijn tachtigste verjaardag op te stappen, vooral met het oog op de bijna continue aandacht die de grote tuin van mij vraagt.  En dat terwijl mijn lijf er niet fitter op wordt en ik nu de enige ben die van het resultaat van mijn inspanningen geniet.  Sinds kort is daar echter verandering gekomen met de komst van Maya, een gepensioeneerde collega biologe in de buurt van de stad Banyuls  die medio 2010 kennismaking zocht met anderere Nederlandse biologen in Zuid-Frankrijk.   Wij raakten in contact, maar verloren elkaar uit het oog tot het begin van de zomer 2011, toen wij toevallig beiden zonder partner kwamen te staan en goede herinneringen aan onze ontmoeting koesterden.  Om een lang verhaal kort te maken, wij werden door elkaar geboeid wegens de vele overeenkomsten die wij in elkaar hadden aangetroffen en na een korte her-verkenning vroegen wij ons af of het niet de moeite zou zijn elkaar beter te leren kennen.  We zijn daarbij nu zover dat we ons afvragen of we onze wederzijdse huizen niet samen zouden kunnen bewonen.  Maya ’s huis staat in Montbolo, een bergdorp even ten Noorden van de Spaans – Franse gre ns,het mijne aan de Dordogne in de buurt van het Zuid-Franse Bergerac.  Voorlopig willen we deze toestand graag in stand houden, in ieder geval tot we definitievere plannen zouden gaan koesteren.  Maya deelt mijn liefde voor Villa Ostara en voelt zich erg thuis in het gebied van de Dordogne, waar ze reeds een kleine groep bekenden heeft wonen.  We gaan hier dus gezamenlijk mee verder.  Op reizen van en naar Montbolo gaat Frieda heel graag mee.

Vesta Immobilier, gevestigd in de Dordogne, bleek wel geïnteresseerd de verkoop van Villa OSTARA ter hand te nemen.  Het bedrijf doet in principe niet in bestaande huizen, maar houdt zich voornamelijk bezig met degelijke en goed gesuperviseerde nieuwbouw in Frankrijk t.b.v. een clientèle die voornamelijk uit Nederlanders en Engelsen bestaat.  Voorlopig heb ik dit plan even in de ijskast gezet.  Het is mogelijk daarop terug te komen in een later stadium.  Ik hoop op die manier nog een mooi aantal jaren met Maya in deze streek te kunnen blijven.

LINK:  www.vesta-immobilier.com

Indian summer

Frieda eet een appel uit de tuin (l) en Frieda met eigen vlechtwerk van de tuinslang (r)

Mijn jongste dochter Marijke (geb.1967) profiteerde even van de Nederlandse herfstvacantie en kwam met haar drie dochters, Annika (geb. 2000), Wietske (geb. 2002) en Baukje (geb. 2005) per vliegtuig naar Bergerac om een aantal dagen (18 – 22 oktober) bij opa te logeren.  Intussen bracht Marijke’s vaste vriend Garmt een bezoek aan Spanje om een goede vriend op te halen die daar een wat langere vacantie had doorgebracht.

Het weer was redelijk goed, in ieder geval beter dan in Nederland, en de meiden wisten zich vooral in de tuin goed te amuseren.   Ze zochten er walnoten, kastanjes, steentjes om mee te spelen en kleine takjes dood hout om slaapnestjes voor insecten mee te bouwen. Tijdens minder goed weer verplaatste het speelterrein zich naar de keuken en werd opa verwend met heerlijke pannekoeken, omeletten, koekjes en (onder andere) pompoensoep.  Eindelijk slonk mijn voorraad eieren (van eigen kippen) in korte tijd weer eens aanzienlijk.  Om ook een culinaire bijdrage te leveren had ik zelf de dag van aankomst al voor een heerlijke tomatensoep gezorgd uit een wereld-soepenboek van de jaren 60.

We maakten ook een mooi tochtje naar het dorp La Roque – Gageac en genoten daar onder een fraai zonnetje van de sub-tropische plantengroei, een tochtje op de Dordogne met een “gabare” en een lunch op een terrasje langs het water.

Het was een drukke en rommelige week maar ik had het voor geen goud willen missen! 

Eén van de laatste dagen in opa’s tuin (foto’s door Marijke gemaakt met haar nieuwe iPod):

Ma fille la plus jeune, Marijke, née à Honiara en 1967, m’a visité pour quelques jours avec ses trois enfants.  Grace aux excellents conditions météorologiques, elles s’ont bien amusées dans le jardin.  C’était une visite réussie, parfois vivace et bien contrastée à la vie calme dont je m’ai habitué depuis les dernières années.  À bientôt! (photos prises par Marijke avec son incroyable nouveau iPod).

   Lage Dijk Zuid IJsselstein, 2003-2010

Het apartementje dat ik jarenlang had in beide IJsselsteinse huizen van Paul en Ria is verleden tijd!  Ik had al eerder dit jaar begrepen dat het einde in zicht zou komen.  Het huis aan de Lage Dijk Zuid begon werkelijk te klein te worden om mij er ook nog bij te hebben.  Paul en Ria zijn nu beiden gepensioneerd en zij wilden natuurlijk graag elk een eigen werkplek.  Bovendien breidt de (klein)kinderschaar zich gestaag uit en groeit daarmee de behoefte aan logeerruimte, vooral tijdens hoogtijdagen.  Ik was dus voorbereid op het afscheid en we kwamen overeen dit in de maand september te realiseren.  Ik trok de eerste veertien dagen uit om de klus te klaren en Annemarie kwam me helpen bij de laatste loodjes.

Na meer dan tien jaar bij Paul en Ria te hebben genoten van deze mooie woonruimte en hun hartelijke gastvrijheid, viel mij dit afscheid niet echt mee.  Bij het sorteren van de diverse spullen kwamen dierbare herinneringen, maar ook moeilijke momenten in het ziektebeloop van Veronica mij weer voor de geest.  Eén ding is zeker: zonder dit pied à terre zou het veel moeilijker zijn geweest zo lang in Frankrijk te blijven wonen en tezelfdertijd Veronica grotendeeels in Nederland te laten behandelen.  Paul en Ria, heel erg bedankt dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt.

In Nederland bestaat al geruime tijd de mogelijkheid om bruikbare artikelen zonder kosten te laten hergebruiken.  De verantwoordelijke instantie wordt ook wel “de Kringloop” genoemd.  Zij is niet ingesteld op het maken van winst en biedt tegen een kleine vergoeding gebruikte artikelen aan ten behoeve van vluchtelingen, daklozen of uithuis geplaatsten die vaak tijdelijk hierom verlegen zitten.  De artikelen die beschikbaar worden gesteld worden kostenloos bij de goede gevers opgehaald op voorwaarde dat zij aan zekere kwaliteitseisen voldoen en dat zij zich op de begane grond bevinden.  Die laatstgenoemde eis was voor mij de moeilijkste omdat het pied à terre op de eerste verdieping was gelegen en de trap er naar toe behoorlijk aan de steile kant was.  Daarom had ik geregeld dat het verhuisbedrijf Pot op 13 september met twee sterke mannen zou komen om de weg te geven spullen één verdieping lager te plaatsen.  Ria had hiervoor haar parkeerplek in de garage beschikbaar gesteld.  De mensen van de Kringloop waren besteld voor 15 september en dat klusje verliep gladjes. 

Via een stop in het huis van Annemarie in Roggel kwam ik op 17 september weer thuis in Cours de Pile.  Uitgerekend die avond viel daar met veel misbaar de stroom uit, zodat ik letterlijk maar even bij de pakken neer bleef zitten en bij kaarslicht naar bed ging.  De electriciteitsmaatschappij EDF had een hele wijk van nieuwe bedrading moeten voorzien, maar dit werk had volgens de planning  een paar dagen eerder gebeurd moeten zijn.  Later bleek ook dat de pomp van mijn zwembad bij de afsluiting was blootgesteld aan te grote spanningsfluctuaties en het loodje had gelegd.  Hij is nu, twee weken later, nog steeds niet gerepareerd.

Hieronder volgt een voor zichzelf sprekende foto-reportage, inclusief twee foto’s van onszelf, even vóór het definitieve vertrek met mijn overbeladen auto. 

          Het bed staat ook in de garage en wij kunnen weg!

n.b. Ik heb grote moeite gehad met het downloaden van deze foto’s.  Ik weet nooit goed waar ik de originelen kan vinden, waarom er spontaan twee verschillende kopiën ontstaan en waarom de één en de andere niet groter wordt bij het aanklikken. Weet iemand van u een goed boekje over foto management in Windows 7?

   in Issigeac onder het genot van een kopje koffie, vlnr: ik, Annemarie, Marijke en Renée

Vervolgens drie foto’s van Frieda, in de tuin van villa Ostara, gemaakt door Renée:

Het waren een paar fijne dagen, voor herhaling vatbaar.

De hierna volgende foto’s zijn gemaakt in Cadouin, een plaatsje niet ver van Cours de Pile dat vooral bekend is vanwege een goed bewaard 11e eeuws cisterciënzer klooster van groot internationaal kunsthistorisch belang.  Van het interieur hebben we helaas geen opnames maar als u eens in de buurt bent laat ik het u graag zien (ik ben er nu zelf al vier keer geweest en ik zie er steeds nieuwe details ……..).  Bijzonder is wel dat alle drie mijn kinderen hier met mij op één foto staan in het hartje van de Périgord (v.l.n.r. Renée, Marijke, ikzelf, Erik).  De laatste keer dat iets dergelijks gebeurde was met Kerstmis 1990, toen het hele gezin bijeen was in ons toenmalige huis in Condillac (in de noordelijke Provence in de nabijheid van Montélimar).

              (n.b. glas-in-lood raam uit de kerk ernaast)

Voici une série de photos prises à l’occasion de mon 75me anniversaire, le 21 juin 2009.  Tous mes trois enfants étaient présents (de gauche à droit sur la photo numéro 3: Renée, Marijke, moi-même, Erik).  Photos prises par Renée pendant notre visite à Cadouin.  Retard de la publication causé par mes problèmes avec Windows Live (Writer) ………  Qui peux-me conseiller s.v.p. ?

Binnenkort nog meer foto’s van de hand van Renée, met onder andere nieuwe foto’s van Annemarie en Frieda.

Vogelaars onder u zullen dat gevoel voor het ongewone herkennen dat je hebt wanneer er een vogel overvliegt met een ongebruikelijke vleugelslag, een vreemde kleurschakering of een onbekende roep.  Zoiets prikkelt de opmerkzaamheid en de behoefte een volgende keer klaar te zitten met een verrekijker en dan extra op te letten.  En zo gebeurde het gisteren dat een stevig gebouwde lijstervormige vogel op het terrein van de voortuin neerstreek met opvallende witte vlekken op de schouders, gecombineerd met een kloeke, ietwat lange, snavel en een donkergekleurde kop, rug- en staartpartij.  De buik leek wel zandkleurig of beige.  Even later zag ik nog een tweede, en mogelijke een derde, soortgelijke vogel.  Ze liepen te stappen alsof ze tussen het gras iets te eten zochten en vlogen van tijd tot tijd op naar een tak in de dichtstbijzijnde boom.  Na raadpleging van Peterson kon ik er niets anders van maken dan de Baltimore troepiaal, een uit Noord Amerika afkomstige zeldzame zangvogel, verwant aan de Europese wielewaal.  Eerder in Aruba had ik troepialen gezien die met hun fraaie zang (het woord: “troepiaal” klinkt als een klanknabootsing) en opvallende kleuren het straatbeeld opvrolijkten, maar dat betreft een andere soort.  In Nederland wordt de Baltimore troepiaal van tijd tot tijd waargenomen en zorgt dan voor aardig wat opschudding onder vogelaars in den lande.  Ik houd nog enige armslag maar neem, gezien hun vrij fletse kleurzetting, aan dat mijn gevederde bezoekers tot een groepje jeugdigen behoorden.  De hier bijgevoegde foto en beide plaatwerken laten de verschillen met volwassen exemplaren zien.

Traduction en Français bientôt disponible

De Club 27 is een over het hele land verspreide gezelligheidsclub die zijn oorsprong vindt in het verzet tegen de Duitse bezetting in de jaren 1940-1945.  Een aantal verzetstrijders besloot na de oorlog door te gaan elkaar te ontmoeten en samen gezellige excursies te organiseren en zo elkaar beter te leren kennen.  De club is ook actief in de Dordogne en ik ben al iets langer dan een jaar lid, eveneens tot genoegen van Annemarie die zich er goed in weet te bewegen.

Dans la Musée de la Poterie.  Là, il faisait vraiment FROID.  Heureusement, nous avons pu profiter des vêtements chauds, disponibles à la réception.

Au restaurant suivant la visite à la musée:

À dessus et à droite, Annemarie en conversation animée.

Op 20 juni 2010 hadden we een excursie met de Club 27 naar Saint Emilion, waar we begonnen met een rondleiding in het in de rotsen uitgehouwen Musée de la Poterie in het midden van het stadje.  We waren gewaarschuwd dat het daarbinnen koud kon zijn.  Nu, dat was niet te veel gezegd!  Gelukkig beschikte de receptie over een grote collectie warme omslagdoeken en die werden dankbaar in gebruik genomen.  Het museum beschikt over een prachtige collectie pottenbakkerswerk in alle stijlen en van alle tijden.  Er was ook een collectie moderne sculpturen in allerlei stijlen en van diverse ongebruikelijke materialen.  Het stadje is rond en op een rotsige heuvel gebouwd en biedt vanaf veel punten prachtige uitzichten over het omgevende landschap dat,  zoals u allen zult weten gedomineerd wordt door de wijnbouw.  Er was die dag toevallig een inzegening van wijze mannen die trouw moesten zweren aan de Saint Emilion wijnen door te beloven nooit een andere wijn te zullen drinken tijdens de uitoefening van hun eervolle functie.  Het had iets religieus, eerbiedig gadegeslagen door bewoners van het stadje en enkele vroege toeristen.

We zouden lunchen in een bekend restaurantje, maar dat bleek vol zodat snel een noodoplossing moest worden gevonden met een plan B in een restaurant een paar straten verderop.  Fransen kunnen goed improviseren.  Hierbij enkele foto’s (later) van onze maaltijd, die zoals gebruikelijk heel gezellig verliep.  Daarna maakten we nog een ritje door de wijnvelden met een soort speelgoedtrein en stopten ergens voor een proeverij in een château waar de saint emilion goed te drinken was.  Ik kocht drie flessen uit sympathie, niet uit noodzaak.

Rapidement et sur demande de pusieurs parmi vous, quelques photos de Frieda du 23 mai et du 6 juin.  Comme elle s’aggrandit! 

23 mei: Leuk met de tuinslang bezig      Une jeu de tuyau                                                                                                                                                                                                                     

6 juni: enkele portretten,

quelques close-ups                                                                                                                                                                                                                                                               

Elle est en train de se montrer une vraie Picardienne, on?  Ses oreilles sont en position “répos”, elle peux les aussi tourner en arrière, les applatir ou les basculer vers l’extérieur.

Vanwege de komst van Annemarie a.s. vrijdag, binnenkort hopelijk weer foto’s van ons driëen  ………..

Anne Marie, bien que retraitée, est actuellement infirmière à Zwolle (Pays-Bas) où elle exerce à temps partiel.  Elle vit dans le petit village de Roggel (Limbourg, aussi aux Pays-Bas) et fait actuellement les allers retours entre les Pays-Bas et la France par avion.  Après un séjour récent à Villa Ostara de deux semaines de vie commune, nous sommes déjà sûrs de notre choix pour une vie future commune tous les deux.  Anne Marie a 72 ans et moi, comme vous le savez, 76 (depuis le 21 juin prochain).  Bien que nous nous sentions appartenir au troixième âge …. nous restons dynamiques.  Je vous donnerai plus de détails sur Frieda une autre fois.

 jonge pioenroosboom

De laatste jaren worden mijn narcissenbedden aan de straatkant geregeld van hun bloemen ontdaan door voorbijgangers.   Op de foto linksonder kunt u zien dat de dief zorgvuldig te werk is gegaan en het blad hierbij niet beschadigd heeft.  Hij of zij moet een klein snoeischaartje gebruikt hebben om dit te bereiken.  Het ging daarbij dit jaar wel om 130 – 140 bloemen.  De andere foto laat een veldje bloeiende narcissen zien op het graf van Pushpa langs de weg naar de rivier, waar weinig volk langskomt en dat dus fraai bleef bloeien.

Foto boven: langs de weg, alle narcissen geplukt ………….

                                                                                                                                                                                  Foto onder; langs het pad naar de rivier niets aan de hand ………..

Pushpa ligt begraven op de plek waar haar moordenaars hun auto’s altijd parkeerden als ze ‘s zondags kwamen vissen.  Ter afschrikking heb ik nu een nabijgelegen boom voorzien van een fake video-camera (met dank aan Uschi), zie foto:

nep-videocamera

 Les milans sont de retour de l’Afrique (queus arondis), signe de l’été.  De wouwen zijn terug uit Afrika, een voorteken van de zomer.

(ik heb geen telelens)

Een gloednieuw vuilnis ophaalsysteem, na enkele dagen al een “eyesore”.  Recent nog haalden de gemeenten twee maal in de week ‘s ochtends voor dag en voor dauw de zakken met huisvuil op die de burgers de avond ervoor aan de straat hadden gezet.  Sinds begin mei hebben wij nu op allerlei plekken langs de weg speciale grote huisvuilbakken met deksel.  Het is de bedoeling dat mensen hun vuilniszakken daar zelf in deponeren en dat zij daarna de deksel (die behoorlijk zwaar is) weer sluiten.  Ik ben geen groot voorstander van het systeem want niet iedereen weet daar netjes mee om te gaan zodat honden, ratten, vossen en andere dieren kans zien ‘s nachts met het afval aan de haal te gaan.  Bovendien zijn de bakken verrassend snel te klein en belandt de boel in de berm van de weg.  Toen de aankondiging van dit nieuwe systeem ook nog suggereerde dat één zo’n bak pal naast mijn tuinhek zou komen heb ik de gemeente voorgesteld die te verplaatsen naar het terrein naast mij, waar niemand woont.  Nou, mooi is anders, maar ik heb er nu minder onvrede mee.

La récolte des déchèts est modifiée à Cours de Pile, comme dans les communes à l’allontour.  Plus des récoltes des sacs poubelles au crépuscule, mais le placement des gross bacs poubelles lelong les routes.  Les bacs sont trop petits, leurs couvercles trop lourds et leur stationnement instable, alors invitation au bazar et à un repas gratuit pour chiens, chats, rats et renards …….   En plus, un tel bac était prevu pleinement à coté de mon portail d’entrée.  Heureusement, j’ai pu prévenir cela avec une petite visite à la mairie.  Je ne suis pas totalement content du point de vue de l’hygiène, mais alàs, ça va!

 mooi is anders …………

Hierbij de meest recente opname van Frieda.  Ze krijgt al een beetje brutalere blik in haar ogen, maar jammer genoeg staan haar oren niet meer zo mooi recht omhoog.  Hopelijk komt dat na enige tijd wel weer goed, ze heeft er in ieder geval geen last van.  Het is een fantastisch makkelijke hond en heel vrolijk.

Voilà, Frieda le dimanche 18 avril 2010, après avoir joué et courue intensivement.  Elle s’amuse très bien tout seule, mais jouer avec moi c’est plus interessant!  Alors, une copine idéale qui me ne pose pas trop de questions.  Ses oreilles sont retombés un peu, mais j’espère qu’ils se redresseront au fil du temps.

80-90 cm boven de grond

Op de schors van één van mijn eucalyptus-bomen otdekte ik gisteren een aantal uitgebreide en diepe krassen, duidelijk aangebracht door een stevig beest met vier grote klauwen aan de (voor)poten.  Op dit terrein heb ik in het verleden wel eens dassen gezien en één keer kwam Pushpa de helling op slepen met een dode “ragondin” (beverrat).  Beide soorten lijken mij in staat zulke schade te hebben veroorzaakt.  De wonden vielen me op door hun kleur, een mooi soort bruinrood, en de rafelige aanblik van de beschadigde schors (zie rechts op linker foto).  Mede gezien de hoogte boven de grond, 80 – 90 cm, acht ik de gewone huiskat niet in staat om zulke verwondingen aangebracht te hebben.  Sinds Pushpa het terrein niet meer bewaakt zie ik trouwens wel vaker zwerfkatten op het terrein.  Ik maak mij zorgen over een mogelijk infectiegevaar dat deze wonden kunnen opleveren, want deze bomen zijn hier duur en deze exemplaren staan er verder prachtig bij.   Ik vraag mij af of er iemand is die mij kan adviseren welk product ik er het beste op zou kunnen smeren.  Deskundigen onder u, gebruik s.v.p. de “comments” toets op deze pagina om mij hierover te adviseren, want ik heb echt geen idee.

Sur le tronc d’un de mes eucalyptus j’ai aujourd’hui remarqué ces signes de grifonnage à un hauteur d’environ 80-90 cm, faites par un animal aux grosses pattes avec quatre griffes fortes.  Cela c’était un blaireau?  Ou un ragondin?  Dois-je traiter les blessures?  J’ai vraiment aucune idée …….

80-90 cm boven de grond

  Eind februari, één maand oud

Ze woont pas één week op Villa Ostara, mijn tien weken oude Picardische herder, maar ze is er niet meer weg te denken.  Volledig geïnstalleerd in het oude bedoeninkje van Pushpa, met mand, etensbakken, speeltjes en andere toebehoren, nog wat onwennig met die grote tuin en die gekke kippen, maar voor al het overige helemaal gelukkig met de goede verzorging en het mooie weer van de laatste dagen:  Frieda van de Mandarines Bleues uit St Maixens l’École in Les Deux Sèvres (Charente).  Ik had eerst bedacht dat “Picard” voor haar een grappige naam zou zijn, vooral omdat je die goed kunt roepen, maar ook omdat ik die in Nederland zou kunnen verbasteren tot “Piekhaar”.  Maar de fokkerij moest een naam hebben die met een F begon en toen werd het Frieda.   Ongeveer dezelfde klinkers, dat wel.  De enige Frieda die ik ken is een leuke Leidse jaargenote (1951-1958) maar die zal het niet erg vinden dat ik mijn nieuwe hondje naar haar heb vernoemd.  Ik heb de hond een week geleden opgehaald uit de Charente.  Onze kennismaking begon dus al met een autorit van vier en een half uur, maar die heeft ze prachtig doorstaan.  Thuisgekomen ging ze al snel het hondenverblijf onder het terras in met wat brokjes en water.  Het was inmiddels te donker om samen nog wat in de tuin te lopen, dat gebeurde dus de volgende ochtend aan de lijn.  Al gauw bleek ze het hondenverblijf erg mooi te vinden, vooral de grote mand met die heerlijke paardendeken erin.  Het hekje ervan (zo mooi van kippengaas voorzien door Arie) kon dus gewoon open blijven, – over weglopen prakizeert ze niet.  ‘s Nachts gaat haar hek toch maar wel dicht, vond ik.  Overdag ligt ze te zonnen op dezelfde plekken als Pushpa en ze wist al meteen dat ze het huis niet in mag, zodat de keukendeur met mooi weer gewoon open kan blijven.  Kortom, dit lijkt op een geval van heel snelle integratie.

v.l.n.r. konijnenvraat aan een 6 jaar oude Nandina, molshopen

Het is werkelijk frappant hoe de konijnen in de tuin schijnen te profiteren van de afwezigheid van een hond als Pushpa die de gewoonte had met veel misbaar achter ze aan te rennen en er geregeld eentje op te peuzelen.  Als ik nu ‘s avonds met de auto thuiskom van een uitje in de stad of een bezoekje aan vrienden zie ik geregeld naar links en naar rechts niet één of twee, maar tientallen konijnen de oprit oversteken om een goed heenkomen te zoeken.  Er is dan ook veel schade te constateren aan allerlei struiken, bodembedekkers en zelfs jonge bomen die duidelijk veroorzaakt is door konijnen en in een mate die ik vroeger eigenlijk niet zag.  Takken en bladeren worden afgeknaagd en kuilen worden gegraven tot aan de wortels. 

Een andere plaag wordt gevormd door mollen, maar daarin sta ik niet alleen.  Door heel Frankrijk (en Nederland?) zijn mollen de laatste paar jaar in aantallen toegenomen zonder een duidelijk verband met de af- of aanwezigheid van een hond.  Pushpa groef alleen als pup af en toe een mol op, maar later niet, waarschijnlijk vond ze mollen gewoon niet zo lekker.

Aide mémoire: l’aincienne table au même endroit.  En bas  —>

                                                                                                             met plant in witte pot: het origineel, nu bij Marijke

La petite table d’Hindeloopen semble d’être de retour dans ma chambre.  Vraie ou ne pas vraie?  Non, cela n’est pas vraie.  Comme vous l’avez pu suivre sur ce blog, l’originale (ici directement au dessus) ce trouve depuis l’année passée chez Marijke, soeur de Veronica.  Celle dans les deux photos les plus au dessus, est la hybride “reconstituée”.  La table nue était achètée en Hollande chez une entreprise spécialisée en meubles traditionels et la peinture est faite par une artiste polychrome bien connue pour ses oevres de caractère vive, mme Véronique Portmann, qui habite  en Dordogne.  Je suis très content du résultat.  La petite table neuve n’est pas une copie exacte de l’ancienne, mais il y a un certain ressemblement.   Ma belle soeur Marijke peut aussi être contente parcequ’elle a reçu la table originale, un souvenir de jeunesse partagé avec Paul etVeronica …………

Ze heeft me kennis laten maken met enkelen van haar vrienden en met haar prachtige eiland.  Ik had er veel over gehoord, onder andere van Marlien, de Arubaanse vriendin van Veronica, maar ook van mijn zus Pauly die daar (in 2003?) op vacantie was met haar man Rien, wiens vader er in de jaren 30 gelegerd was als marinier tot hij met de marine werd overgeplaatst naar Nederlands Indië en daar sneuvelde bij de slag in de Java Zee.  Schoonzoon Garmt gaat wel eens naar Aruba met of zonder dochter Marijke (die bij het Libanon-tribunaal werkt en dus niet veel tijd heeft) wedstrijdzeilen in de blauwe wateren die het eiland omspoelen maar ik betwijfel of hij dan veel meer landinwaarts komt dan de bar aan het strand.

Mij stelde het eiland zeker niet teleur, maar ik kon het behalve voor wat het klimaat betreft op geen enkele manier vergelijken met de talrijke standplaatsen waar ik malaria en andere vervelende ziektes heb helpen bestrijden.  Dus werd het een geheel nieuwe ervaring.  Ik maak van dit verhaaltje een soort van fotocollage.

“Natural Bridge” (ingestort september 2005) /  Kerstdiner Alliance Française

    bij de  Alto Vista Kapel

     in natuurpark Arikok

 Oude goudmijnschacht (Arikok)

  Arikok scenery

  Arikok scenery

We hebben ook met een klein bootje een minicruise gemaakt tegen zonsondergang, eerst een uurtje in westelijke richting langs de kust en dan terug langs de haven en weer afgemeerd bij de hotels.  Er waren heerlijke hapjes en cocktails aan boord en de zonsondergang vond ik zelf erg indrukwekkend.  Ik had ooit het boek “Carnival” van Herman Wauk gelezen dat speelt in het Caribische gebied met alle romantiek  van de eeuwig blauwe zee en het carnaval op de eilanden.  Een zeeman in dit boek vertelt over het verschijnsel van de “groene flits”, een lichtend verschijnsel dat zich soms voordoet enkele seconden vóór zonsondergang.  Wel, we hadden geluk en zelfs Uschi had het nooit gezien, maar je mag een wens doen als je er getuige van bent, dus …….

               de groene flash

 ietsje later …………                                                                                                                                                                                                                                                                   

Geboren afgelopen vrijdag, bovenstaande en onderstaande foto’s recentelijk ontvangen van de fokker. Éen van deze wriemelaars (ik weet nog echt niet welke!) gaat Picard (Piekhaar) heten en komt eind maart naar Cours de Pile.  Omdat ik een voorlopige naam moest opgeven die begint met F wordt dat Frieda, daar heb ik over nagedacht.

COPYRIGHT: les Mandarines Bleues, F-79400 St Maixent l’École

Nées le vendredi dernier, les photos reçues avant hier des éleveurs (les Mandarines Bleues, St Maixent l’École, les Deux Sèvres).  Une de ces petits monstres s’appelera bientôt Picard (Piekhaar) et va s’installer à Villa Ostara.