Villa Ostara

Een paar recente foto’s van huis, perigourdine, zwembad, kippenhok en tuin, nog een poosje van mij

Nee, mijn dagen in Cours de Pile zijn dus nog niet geteld!

Ik vertel vrienden hier al jaren dat ik wil zorgen hier vóór mijn tachtigste verjaardag op te stappen, vooral met het oog op de bijna continue aandacht die de grote tuin van mij vraagt.  En dat terwijl mijn lijf er niet fitter op wordt en ik nu de enige ben die van het resultaat van mijn inspanningen geniet.  Sinds kort is daar echter verandering gekomen met de komst van Maya, een gepensioeneerde collega biologe in de buurt van de stad Banyuls  die medio 2010 kennismaking zocht met anderere Nederlandse biologen in Zuid-Frankrijk.   Wij raakten in contact, maar verloren elkaar uit het oog tot het begin van de zomer 2011, toen wij toevallig beiden zonder partner kwamen te staan en goede herinneringen aan onze ontmoeting koesterden.  Om een lang verhaal kort te maken, wij werden door elkaar geboeid wegens de vele overeenkomsten die wij in elkaar hadden aangetroffen en na een korte her-verkenning vroegen wij ons af of het niet de moeite zou zijn elkaar beter te leren kennen.  We zijn daarbij nu zover dat we ons afvragen of we onze wederzijdse huizen niet samen zouden kunnen bewonen.  Maya ’s huis staat in Montbolo, een bergdorp even ten Noorden van de Spaans – Franse gre ns,het mijne aan de Dordogne in de buurt van het Zuid-Franse Bergerac.  Voorlopig willen we deze toestand graag in stand houden, in ieder geval tot we definitievere plannen zouden gaan koesteren.  Maya deelt mijn liefde voor Villa Ostara en voelt zich erg thuis in het gebied van de Dordogne, waar ze reeds een kleine groep bekenden heeft wonen.  We gaan hier dus gezamenlijk mee verder.  Op reizen van en naar Montbolo gaat Frieda heel graag mee.

Vesta Immobilier, gevestigd in de Dordogne, bleek wel geïnteresseerd de verkoop van Villa OSTARA ter hand te nemen.  Het bedrijf doet in principe niet in bestaande huizen, maar houdt zich voornamelijk bezig met degelijke en goed gesuperviseerde nieuwbouw in Frankrijk t.b.v. een clientèle die voornamelijk uit Nederlanders en Engelsen bestaat.  Voorlopig heb ik dit plan even in de ijskast gezet.  Het is mogelijk daarop terug te komen in een later stadium.  Ik hoop op die manier nog een mooi aantal jaren met Maya in deze streek te kunnen blijven.

LINK:  www.vesta-immobilier.com

   Lage Dijk Zuid IJsselstein, 2003-2010

Het apartementje dat ik jarenlang had in beide IJsselsteinse huizen van Paul en Ria is verleden tijd!  Ik had al eerder dit jaar begrepen dat het einde in zicht zou komen.  Het huis aan de Lage Dijk Zuid begon werkelijk te klein te worden om mij er ook nog bij te hebben.  Paul en Ria zijn nu beiden gepensioneerd en zij wilden natuurlijk graag elk een eigen werkplek.  Bovendien breidt de (klein)kinderschaar zich gestaag uit en groeit daarmee de behoefte aan logeerruimte, vooral tijdens hoogtijdagen.  Ik was dus voorbereid op het afscheid en we kwamen overeen dit in de maand september te realiseren.  Ik trok de eerste veertien dagen uit om de klus te klaren en Annemarie kwam me helpen bij de laatste loodjes.

Na meer dan tien jaar bij Paul en Ria te hebben genoten van deze mooie woonruimte en hun hartelijke gastvrijheid, viel mij dit afscheid niet echt mee.  Bij het sorteren van de diverse spullen kwamen dierbare herinneringen, maar ook moeilijke momenten in het ziektebeloop van Veronica mij weer voor de geest.  Eén ding is zeker: zonder dit pied à terre zou het veel moeilijker zijn geweest zo lang in Frankrijk te blijven wonen en tezelfdertijd Veronica grotendeeels in Nederland te laten behandelen.  Paul en Ria, heel erg bedankt dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt.

In Nederland bestaat al geruime tijd de mogelijkheid om bruikbare artikelen zonder kosten te laten hergebruiken.  De verantwoordelijke instantie wordt ook wel “de Kringloop” genoemd.  Zij is niet ingesteld op het maken van winst en biedt tegen een kleine vergoeding gebruikte artikelen aan ten behoeve van vluchtelingen, daklozen of uithuis geplaatsten die vaak tijdelijk hierom verlegen zitten.  De artikelen die beschikbaar worden gesteld worden kostenloos bij de goede gevers opgehaald op voorwaarde dat zij aan zekere kwaliteitseisen voldoen en dat zij zich op de begane grond bevinden.  Die laatstgenoemde eis was voor mij de moeilijkste omdat het pied à terre op de eerste verdieping was gelegen en de trap er naar toe behoorlijk aan de steile kant was.  Daarom had ik geregeld dat het verhuisbedrijf Pot op 13 september met twee sterke mannen zou komen om de weg te geven spullen één verdieping lager te plaatsen.  Ria had hiervoor haar parkeerplek in de garage beschikbaar gesteld.  De mensen van de Kringloop waren besteld voor 15 september en dat klusje verliep gladjes. 

Via een stop in het huis van Annemarie in Roggel kwam ik op 17 september weer thuis in Cours de Pile.  Uitgerekend die avond viel daar met veel misbaar de stroom uit, zodat ik letterlijk maar even bij de pakken neer bleef zitten en bij kaarslicht naar bed ging.  De electriciteitsmaatschappij EDF had een hele wijk van nieuwe bedrading moeten voorzien, maar dit werk had volgens de planning  een paar dagen eerder gebeurd moeten zijn.  Later bleek ook dat de pomp van mijn zwembad bij de afsluiting was blootgesteld aan te grote spanningsfluctuaties en het loodje had gelegd.  Hij is nu, twee weken later, nog steeds niet gerepareerd.

Hieronder volgt een voor zichzelf sprekende foto-reportage, inclusief twee foto’s van onszelf, even vóór het definitieve vertrek met mijn overbeladen auto. 

          Het bed staat ook in de garage en wij kunnen weg!

n.b. Ik heb grote moeite gehad met het downloaden van deze foto’s.  Ik weet nooit goed waar ik de originelen kan vinden, waarom er spontaan twee verschillende kopiën ontstaan en waarom de één en de andere niet groter wordt bij het aanklikken. Weet iemand van u een goed boekje over foto management in Windows 7?

De Club 27 is een over het hele land verspreide gezelligheidsclub die zijn oorsprong vindt in het verzet tegen de Duitse bezetting in de jaren 1940-1945.  Een aantal verzetstrijders besloot na de oorlog door te gaan elkaar te ontmoeten en samen gezellige excursies te organiseren en zo elkaar beter te leren kennen.  De club is ook actief in de Dordogne en ik ben al iets langer dan een jaar lid, eveneens tot genoegen van Annemarie die zich er goed in weet te bewegen.

Dans la Musée de la Poterie.  Là, il faisait vraiment FROID.  Heureusement, nous avons pu profiter des vêtements chauds, disponibles à la réception.

Au restaurant suivant la visite à la musée:

À dessus et à droite, Annemarie en conversation animée.

Op 20 juni 2010 hadden we een excursie met de Club 27 naar Saint Emilion, waar we begonnen met een rondleiding in het in de rotsen uitgehouwen Musée de la Poterie in het midden van het stadje.  We waren gewaarschuwd dat het daarbinnen koud kon zijn.  Nu, dat was niet te veel gezegd!  Gelukkig beschikte de receptie over een grote collectie warme omslagdoeken en die werden dankbaar in gebruik genomen.  Het museum beschikt over een prachtige collectie pottenbakkerswerk in alle stijlen en van alle tijden.  Er was ook een collectie moderne sculpturen in allerlei stijlen en van diverse ongebruikelijke materialen.  Het stadje is rond en op een rotsige heuvel gebouwd en biedt vanaf veel punten prachtige uitzichten over het omgevende landschap dat,  zoals u allen zult weten gedomineerd wordt door de wijnbouw.  Er was die dag toevallig een inzegening van wijze mannen die trouw moesten zweren aan de Saint Emilion wijnen door te beloven nooit een andere wijn te zullen drinken tijdens de uitoefening van hun eervolle functie.  Het had iets religieus, eerbiedig gadegeslagen door bewoners van het stadje en enkele vroege toeristen.

We zouden lunchen in een bekend restaurantje, maar dat bleek vol zodat snel een noodoplossing moest worden gevonden met een plan B in een restaurant een paar straten verderop.  Fransen kunnen goed improviseren.  Hierbij enkele foto’s (later) van onze maaltijd, die zoals gebruikelijk heel gezellig verliep.  Daarna maakten we nog een ritje door de wijnvelden met een soort speelgoedtrein en stopten ergens voor een proeverij in een château waar de saint emilion goed te drinken was.  Ik kocht drie flessen uit sympathie, niet uit noodzaak.

Verleden week was het hier redelijk goed weer en hiervan heb ik geprofiteerd door met hulp van Annemarie een groot aantal kliene klusjes in de tuin te doen en tevens wat aan de opvoeding van Frieda te werken.   Annemarie is sinds kort een heel dierbare vriendin van me, ongeveer zo echt als een liefde op het eerste gezicht maar kan zijn en wij zijn daarin heel erg zeker van onze keuze.  We zijn vast besloten samen verder te gaan, hoewel dat in de praktijk kan betekenen dat het nog wel enige tijd kan duren voordat we echt bij elkaar zullen gaan wonen.  En dat zal hier in Frankrijk zijn, want dit land heeft ook duidelijk ons beider voorkeur.  We hebben hier de afgelopen tijd samen genoten van muziek-evenementen, mooie oude stadjes zien en lekker buiten de deur eten.  Annemarie is gepensioneerd verpleegster/ziekenverzorgster, maar ze heeft nu een parttime baan in Zwolle waar ze niet één-twee-drie mee kan stoppen.  Ze woont in het mooie dorpje Roggel in Limburg (niet ver van Roermond) en reist dus heel wat heen en weer.  Annemarie logeerde hier bijna twee weken en in die tijd hebben we onze relatie in de praktijk kunnen toetsen, met overtuigend positief resultaat.  We voelen ons beiden behoren tot de groeiende groep in de samenleving van de zogenaamd jongere ouderen.   Annemarie is 72 jr en zoals de meesten van u zullen weten ben ik zelf 76 jr na 21 juni .s..   Hieronderstaand enige foto’s van ons, mèt “kind” Frieda.  Aan Frieda wijd ik binnenkort een apart verhaal.

Anne Marie, bien que retraitée, est actuellement infirmière à Zwolle (Pays-Bas) où elle exerce à temps partiel.  Elle vit dans le petit village de Roggel (Limbourg, aussi aux Pays-Bas) et fait actuellement les allers retours entre les Pays-Bas et la France par avion.  Après un séjour récent à Villa Ostara de deux semaines de vie commune, nous sommes déjà sûrs de notre choix pour une vie future commune tous les deux.  Anne Marie a 72 ans et moi, comme vous le savez, 76 (depuis le 21 juin prochain).  Bien que nous nous sentions appartenir au troixième âge …. nous restons dynamiques.  Je vous donnerai plus de détails sur Frieda une autre fois.