Villa Ostara

Tijdens een tweede bezoek van Annemarie aan Cours de Pile kwamen mijn dochters Renée en Marijke een paar dagen logeren ter gelegenheid van mijn 76ste verjaardag (21 juni).  Het was een leuke gelegenheid om Annemarie met mijn twee dochters kennis te laten maken en de twee laatstgenoemden met Frieda.  Ik breng u in herinnering dat de hond een cadeau was van mijn gezamenlijke kinderen en kleinkinderen.  Veel foto’s zijn er vanwege de korte duur helaas niet van genomen, maar bijgaande beelden wilde ik u toch niet onthouden.  Allereerst een gezellige foto genomen door de toevallig passerende Roselyne Regray van ons viertjes op een terrasje tijdens de zondagsmarkt van Issigeac:

   in Issigeac onder het genot van een kopje koffie, vlnr: ik, Annemarie, Marijke en Renée

Vervolgens drie foto’s van Frieda, in de tuin van villa Ostara, gemaakt door Renée:

Het waren een paar fijne dagen, voor herhaling vatbaar.

Hierbij enkele oude foto’s welke Renée heeft gemaakt tijdens het bezoek van mijn kinderen Erik, Renée en Marijke rond mijn 75ste verjaardag, 21 juni 2009.  Ik heb eigenlijk nog steeds problemen met het verwerken van foto’s op mijn laptop.  Windows Live is een ambitieus stuk software, maar nogal wispelturig!  Ik zoek naar goed advies over dit onderwerp.

De hierna volgende foto’s zijn gemaakt in Cadouin, een plaatsje niet ver van Cours de Pile dat vooral bekend is vanwege een goed bewaard 11e eeuws cisterciënzer klooster van groot internationaal kunsthistorisch belang.  Van het interieur hebben we helaas geen opnames maar als u eens in de buurt bent laat ik het u graag zien (ik ben er nu zelf al vier keer geweest en ik zie er steeds nieuwe details ……..).  Bijzonder is wel dat alle drie mijn kinderen hier met mij op één foto staan in het hartje van de Périgord (v.l.n.r. Renée, Marijke, ikzelf, Erik).  De laatste keer dat iets dergelijks gebeurde was met Kerstmis 1990, toen het hele gezin bijeen was in ons toenmalige huis in Condillac (in de noordelijke Provence in de nabijheid van Montélimar).

              (n.b. glas-in-lood raam uit de kerk ernaast)

Voici une série de photos prises à l’occasion de mon 75me anniversaire, le 21 juin 2009.  Tous mes trois enfants étaient présents (de gauche à droit sur la photo numéro 3: Renée, Marijke, moi-même, Erik).  Photos prises par Renée pendant notre visite à Cadouin.  Retard de la publication causé par mes problèmes avec Windows Live (Writer) ………  Qui peux-me conseiller s.v.p. ?

Binnenkort nog meer foto’s van de hand van Renée, met onder andere nieuwe foto’s van Annemarie en Frieda.

Van Renée en Marijke (verhaaltje over het bezoek van mijn dochters volgt nog) kreeg ik de nieuwste Nederlandstalige versie cadeau van de beroemde Petersons Vogelgids van alle Europese Vogels.  Hierdoor gestimuleerd ben ik weer wat meer op vogels gaan letten in de tuin.  Ook heb ik het plan opgevat meer te gaan doen met mijn lidmaatschap  van de LPO (League pour la Protection des Oiseaux), waarbij mijn tuin al sinds enkele jaren als “refuge” (reservaat) is aangesloten.  Het helpt me geweldig dat ik mij onbekende vogels nu niet meer alleen in het Frans hoef op te zoeken.  Peterson geeft namelijk van alle vogelsoorten de namen in het Engels, Frans, Duits en Nederlands.

Vogelaars onder u zullen dat gevoel voor het ongewone herkennen dat je hebt wanneer er een vogel overvliegt met een ongebruikelijke vleugelslag, een vreemde kleurschakering of een onbekende roep.  Zoiets prikkelt de opmerkzaamheid en de behoefte een volgende keer klaar te zitten met een verrekijker en dan extra op te letten.  En zo gebeurde het gisteren dat een stevig gebouwde lijstervormige vogel op het terrein van de voortuin neerstreek met opvallende witte vlekken op de schouders, gecombineerd met een kloeke, ietwat lange, snavel en een donkergekleurde kop, rug- en staartpartij.  De buik leek wel zandkleurig of beige.  Even later zag ik nog een tweede, en mogelijke een derde, soortgelijke vogel.  Ze liepen te stappen alsof ze tussen het gras iets te eten zochten en vlogen van tijd tot tijd op naar een tak in de dichtstbijzijnde boom.  Na raadpleging van Peterson kon ik er niets anders van maken dan de Baltimore troepiaal, een uit Noord Amerika afkomstige zeldzame zangvogel, verwant aan de Europese wielewaal.  Eerder in Aruba had ik troepialen gezien die met hun fraaie zang (het woord: “troepiaal” klinkt als een klanknabootsing) en opvallende kleuren het straatbeeld opvrolijkten, maar dat betreft een andere soort.  In Nederland wordt de Baltimore troepiaal van tijd tot tijd waargenomen en zorgt dan voor aardig wat opschudding onder vogelaars in den lande.  Ik houd nog enige armslag maar neem, gezien hun vrij fletse kleurzetting, aan dat mijn gevederde bezoekers tot een groepje jeugdigen behoorden.  De hier bijgevoegde foto en beide plaatwerken laten de verschillen met volwassen exemplaren zien.

Traduction en Français bientôt disponible