Villa Ostara

Het voorjaar wordt in mijn tuin gekenmerkt door de snelle opeenvolging van bloeiende struiken, bomen en bolgewassen.  Als je even een week in een bepaald deel van de tuin niet hebt opgelet loop je het risico een bepaalde soort plant helemaal niet in bloei gezien te hebben.  De pioenroos-boom is daar een mooi voorbeeld van, die heeft grote wijd openstaande rode bloemen met gele harten, maar die bloeien minder dan één week. 

 jonge pioenroosboom

De laatste jaren worden mijn narcissenbedden aan de straatkant geregeld van hun bloemen ontdaan door voorbijgangers.   Op de foto linksonder kunt u zien dat de dief zorgvuldig te werk is gegaan en het blad hierbij niet beschadigd heeft.  Hij of zij moet een klein snoeischaartje gebruikt hebben om dit te bereiken.  Het ging daarbij dit jaar wel om 130 – 140 bloemen.  De andere foto laat een veldje bloeiende narcissen zien op het graf van Pushpa langs de weg naar de rivier, waar weinig volk langskomt en dat dus fraai bleef bloeien.

Foto boven: langs de weg, alle narcissen geplukt ………….

                                                                                                                                                                                  Foto onder; langs het pad naar de rivier niets aan de hand ………..

Pushpa ligt begraven op de plek waar haar moordenaars hun auto’s altijd parkeerden als ze ‘s zondags kwamen vissen.  Ter afschrikking heb ik nu een nabijgelegen boom voorzien van een fake video-camera (met dank aan Uschi), zie foto:

nep-videocamera

 Les milans sont de retour de l’Afrique (queus arondis), signe de l’été.  De wouwen zijn terug uit Afrika, een voorteken van de zomer.

(ik heb geen telelens)

Een gloednieuw vuilnis ophaalsysteem, na enkele dagen al een “eyesore”.  Recent nog haalden de gemeenten twee maal in de week ‘s ochtends voor dag en voor dauw de zakken met huisvuil op die de burgers de avond ervoor aan de straat hadden gezet.  Sinds begin mei hebben wij nu op allerlei plekken langs de weg speciale grote huisvuilbakken met deksel.  Het is de bedoeling dat mensen hun vuilniszakken daar zelf in deponeren en dat zij daarna de deksel (die behoorlijk zwaar is) weer sluiten.  Ik ben geen groot voorstander van het systeem want niet iedereen weet daar netjes mee om te gaan zodat honden, ratten, vossen en andere dieren kans zien ‘s nachts met het afval aan de haal te gaan.  Bovendien zijn de bakken verrassend snel te klein en belandt de boel in de berm van de weg.  Toen de aankondiging van dit nieuwe systeem ook nog suggereerde dat één zo’n bak pal naast mijn tuinhek zou komen heb ik de gemeente voorgesteld die te verplaatsen naar het terrein naast mij, waar niemand woont.  Nou, mooi is anders, maar ik heb er nu minder onvrede mee.

La récolte des déchèts est modifiée à Cours de Pile, comme dans les communes à l’allontour.  Plus des récoltes des sacs poubelles au crépuscule, mais le placement des gross bacs poubelles lelong les routes.  Les bacs sont trop petits, leurs couvercles trop lourds et leur stationnement instable, alors invitation au bazar et à un repas gratuit pour chiens, chats, rats et renards …….   En plus, un tel bac était prevu pleinement à coté de mon portail d’entrée.  Heureusement, j’ai pu prévenir cela avec une petite visite à la mairie.  Je ne suis pas totalement content du point de vue de l’hygiène, mais alàs, ça va!

 mooi is anders …………

Hierbij de meest recente opname van Frieda.  Ze krijgt al een beetje brutalere blik in haar ogen, maar jammer genoeg staan haar oren niet meer zo mooi recht omhoog.  Hopelijk komt dat na enige tijd wel weer goed, ze heeft er in ieder geval geen last van.  Het is een fantastisch makkelijke hond en heel vrolijk.

Voilà, Frieda le dimanche 18 avril 2010, après avoir joué et courue intensivement.  Elle s’amuse très bien tout seule, mais jouer avec moi c’est plus interessant!  Alors, une copine idéale qui me ne pose pas trop de questions.  Ses oreilles sont retombés un peu, mais j’espère qu’ils se redresseront au fil du temps.

80-90 cm boven de grond

Op de schors van één van mijn eucalyptus-bomen otdekte ik gisteren een aantal uitgebreide en diepe krassen, duidelijk aangebracht door een stevig beest met vier grote klauwen aan de (voor)poten.  Op dit terrein heb ik in het verleden wel eens dassen gezien en één keer kwam Pushpa de helling op slepen met een dode “ragondin” (beverrat).  Beide soorten lijken mij in staat zulke schade te hebben veroorzaakt.  De wonden vielen me op door hun kleur, een mooi soort bruinrood, en de rafelige aanblik van de beschadigde schors (zie rechts op linker foto).  Mede gezien de hoogte boven de grond, 80 – 90 cm, acht ik de gewone huiskat niet in staat om zulke verwondingen aangebracht te hebben.  Sinds Pushpa het terrein niet meer bewaakt zie ik trouwens wel vaker zwerfkatten op het terrein.  Ik maak mij zorgen over een mogelijk infectiegevaar dat deze wonden kunnen opleveren, want deze bomen zijn hier duur en deze exemplaren staan er verder prachtig bij.   Ik vraag mij af of er iemand is die mij kan adviseren welk product ik er het beste op zou kunnen smeren.  Deskundigen onder u, gebruik s.v.p. de “comments” toets op deze pagina om mij hierover te adviseren, want ik heb echt geen idee.

Sur le tronc d’un de mes eucalyptus j’ai aujourd’hui remarqué ces signes de grifonnage à un hauteur d’environ 80-90 cm, faites par un animal aux grosses pattes avec quatre griffes fortes.  Cela c’était un blaireau?  Ou un ragondin?  Dois-je traiter les blessures?  J’ai vraiment aucune idée …….

80-90 cm boven de grond

  Eind februari, één maand oud

Ze woont pas één week op Villa Ostara, mijn tien weken oude Picardische herder, maar ze is er niet meer weg te denken.  Volledig geïnstalleerd in het oude bedoeninkje van Pushpa, met mand, etensbakken, speeltjes en andere toebehoren, nog wat onwennig met die grote tuin en die gekke kippen, maar voor al het overige helemaal gelukkig met de goede verzorging en het mooie weer van de laatste dagen:  Frieda van de Mandarines Bleues uit St Maixens l’École in Les Deux Sèvres (Charente).  Ik had eerst bedacht dat “Picard” voor haar een grappige naam zou zijn, vooral omdat je die goed kunt roepen, maar ook omdat ik die in Nederland zou kunnen verbasteren tot “Piekhaar”.  Maar de fokkerij moest een naam hebben die met een F begon en toen werd het Frieda.   Ongeveer dezelfde klinkers, dat wel.  De enige Frieda die ik ken is een leuke Leidse jaargenote (1951-1958) maar die zal het niet erg vinden dat ik mijn nieuwe hondje naar haar heb vernoemd.  Ik heb de hond een week geleden opgehaald uit de Charente.  Onze kennismaking begon dus al met een autorit van vier en een half uur, maar die heeft ze prachtig doorstaan.  Thuisgekomen ging ze al snel het hondenverblijf onder het terras in met wat brokjes en water.  Het was inmiddels te donker om samen nog wat in de tuin te lopen, dat gebeurde dus de volgende ochtend aan de lijn.  Al gauw bleek ze het hondenverblijf erg mooi te vinden, vooral de grote mand met die heerlijke paardendeken erin.  Het hekje ervan (zo mooi van kippengaas voorzien door Arie) kon dus gewoon open blijven, – over weglopen prakizeert ze niet.  ‘s Nachts gaat haar hek toch maar wel dicht, vond ik.  Overdag ligt ze te zonnen op dezelfde plekken als Pushpa en ze wist al meteen dat ze het huis niet in mag, zodat de keukendeur met mooi weer gewoon open kan blijven.  Kortom, dit lijkt op een geval van heel snelle integratie.