Villa Ostara

De laatste fase van de afwerking, het polychrome schilderwerk, nam toch even iets meer tijd.  Maar ik had Véronique ook niet onder druk gezet.  Ik was immers toch bijna twee maanden op vacantie in Aruba?  En zo kwam het dat Véronique verleden week weer met haar stationwagon de oprit op kwam rijden met het in oude dekens gewikkelde tafeltje in de achterbak.  Ze was zelf heel tevreden met het resultaat, zei ze.  Nou, toen het werd uitgepakt was ik dat ook.  Hierbij enkele foto’s, genomen op de plaats van bestemming, i.e. mijn slaapkamer.  Hoewel ik gesuggereerd had dat ze haar eigen fantasie de vrije loop kon laten behalve voor wat betreft de kleuren, is het qua stijl toch heel dicht bij het origineel gebleven.  Voor mij had dat niet gehoeven, maar nu is het resultaat toch weer Hindeloops.  Maar het is goed, dit verhaal is ten einde.  Hopelijk kunnen Marijke en ik nu beiden tevreden terugkijken op deze belevenis nu ieder van ons beiden er een mooi tafeltje rijker van is geworden  ……….

Aide mémoire: l’aincienne table au même endroit.  En bas  —>

                                                                                                             met plant in witte pot: het origineel, nu bij Marijke

La petite table d’Hindeloopen semble d’être de retour dans ma chambre.  Vraie ou ne pas vraie?  Non, cela n’est pas vraie.  Comme vous l’avez pu suivre sur ce blog, l’originale (ici directement au dessus) ce trouve depuis l’année passée chez Marijke, soeur de Veronica.  Celle dans les deux photos les plus au dessus, est la hybride “reconstituée”.  La table nue était achètée en Hollande chez une entreprise spécialisée en meubles traditionels et la peinture est faite par une artiste polychrome bien connue pour ses oevres de caractère vive, mme Véronique Portmann, qui habite  en Dordogne.  Je suis très content du résultat.  La petite table neuve n’est pas une copie exacte de l’ancienne, mais il y a un certain ressemblement.   Ma belle soeur Marijke peut aussi être contente parcequ’elle a reçu la table originale, un souvenir de jeunesse partagé avec Paul etVeronica …………

Van medio december 2009 tot half  januari 2010 maakte ik een fantastische reis naar het eiland Aruba (Nederlandse Antillen), vooral om Uschi weer eens te zien, en nu wat langer.  Zij is een recente vriendin van me die al meer dan tien jaar op het eiland woont en daar enkele jaren geleden met pensioen is gegaan na een loopbaan bij de Nederlandse marine. 

Ze heeft me kennis laten maken met enkelen van haar vrienden en met haar prachtige eiland.  Ik had er veel over gehoord, onder andere van Marlien, de Arubaanse vriendin van Veronica, maar ook van mijn zus Pauly die daar (in 2003?) op vacantie was met haar man Rien, wiens vader er in de jaren 30 gelegerd was als marinier tot hij met de marine werd overgeplaatst naar Nederlands Indië en daar sneuvelde bij de slag in de Java Zee.  Schoonzoon Garmt gaat wel eens naar Aruba met of zonder dochter Marijke (die bij het Libanon-tribunaal werkt en dus niet veel tijd heeft) wedstrijdzeilen in de blauwe wateren die het eiland omspoelen maar ik betwijfel of hij dan veel meer landinwaarts komt dan de bar aan het strand.

Mij stelde het eiland zeker niet teleur, maar ik kon het behalve voor wat het klimaat betreft op geen enkele manier vergelijken met de talrijke standplaatsen waar ik malaria en andere vervelende ziektes heb helpen bestrijden.  Dus werd het een geheel nieuwe ervaring.  Ik maak van dit verhaaltje een soort van fotocollage.

“Natural Bridge” (ingestort september 2005) /  Kerstdiner Alliance Française

    bij de  Alto Vista Kapel

     in natuurpark Arikok

 Oude goudmijnschacht (Arikok)

  Arikok scenery

  Arikok scenery

We hebben ook met een klein bootje een minicruise gemaakt tegen zonsondergang, eerst een uurtje in westelijke richting langs de kust en dan terug langs de haven en weer afgemeerd bij de hotels.  Er waren heerlijke hapjes en cocktails aan boord en de zonsondergang vond ik zelf erg indrukwekkend.  Ik had ooit het boek “Carnival” van Herman Wauk gelezen dat speelt in het Caribische gebied met alle romantiek  van de eeuwig blauwe zee en het carnaval op de eilanden.  Een zeeman in dit boek vertelt over het verschijnsel van de “groene flits”, een lichtend verschijnsel dat zich soms voordoet enkele seconden vóór zonsondergang.  Wel, we hadden geluk en zelfs Uschi had het nooit gezien, maar je mag een wens doen als je er getuige van bent, dus …….

               de groene flash

 ietsje later …………                                                                                                                                                                                                                                                                   

Nu, 16 februai en iets meer dan twee weken later, een foto van de drie vrouwtjes in het nest.  Ik heb een afspraak om vrijdag 5 maart te gaan kiezen.  Jongens, welke zouden jullie nemen?  Op het eerste gezicht lijkt mij de bovenste de stevigste, ze heeft haar kleine zusje al echt in de houdgreep ……….

Geboren afgelopen vrijdag, bovenstaande en onderstaande foto’s recentelijk ontvangen van de fokker. Éen van deze wriemelaars (ik weet nog echt niet welke!) gaat Picard (Piekhaar) heten en komt eind maart naar Cours de Pile.  Omdat ik een voorlopige naam moest opgeven die begint met F wordt dat Frieda, daar heb ik over nagedacht.

COPYRIGHT: les Mandarines Bleues, F-79400 St Maixent l’École

Nées le vendredi dernier, les photos reçues avant hier des éleveurs (les Mandarines Bleues, St Maixent l’École, les Deux Sèvres).  Une de ces petits monstres s’appelera bientôt Picard (Piekhaar) et va s’installer à Villa Ostara.