Villa Ostara

Niet lang na het schrijven van de vorige “post” heb ik het Groningse tafeltje naar haar toegebracht.  Eerst wilde ik het afgeven op haar atelier, ergens tussen Bergerac en St Foy la Grande, maar zij stelde zelf voor dat ik het zou bezorgen in Naresse, een dorpje ten Zuiden van Issigeac, waar ze met een groepje jonge restaurateurs bezig was met het plafond en de muren van een middeleeuws kerkje.  Het was relatief makkelijk te vinden al lag het kerkje enigszins achteraf op een heuveltje en nauwelijks zichtbaar van de provinciale weg.  De toren stak nauwelijks boven de behuizing uit.  De verantwoordelijke non was ook komen kijken en er waren twee mensen van het gemeentehuis.  Voor een dorp met slechts 450 inwoners is het opvallend dat het restaureren van de locale kerk prioriteit blijkt te zijn ondanks de gestage teruggang van het aantal gelovigen.  Het dateert dan ook van de 11e eeuw (dus Romaans) en is sindsdien herhaaldelijk verbouwd.  De oorspronkelijke indeling was nog wel te herkennen maar de in de loop der jaren toegepaste bouwstijlen weerspiegelden de veranderende bouwstijlen.  Er werd door de ploeg ambachtsmensen van Véronique gewerkt om de overvloedige lagen pleisterwerk en verf te egaliseren en geschikt te maken voor een meer eenvoudige en vooral gladde afwerking.  De neogothische versieringen op de (mijnsinziens veel te grove) zuilen werden met grote omzichtigheid afgekrabt en glad gemaakt.  Het werd me niet duidelijk of Véronique nog aan teksten en afbeeldingen moet gaan bijschilderen, maar ik neem me voor begin volgend jaar weer eens te gaan kijken.

De groep raadde mij aan om het volgende dorp te zien hoe het resultaat er uiteindelijk uit zou kunnen zien.  Net even vóór Villeréal ligt xxxxx, waar ik inderdaad een fris opgeknapt kerkje vond tegenover het stadhuis, ongeveer net zo klein als dat van Naresse en uit de zelfde tijd.  Ik laat u hierbij een aantal foto’s zien zodat u zich een beeld kan vormen.  De romaanse bouwstijl verloochend zich niet.  Overal zijn kleine beeldjes te zien, vooral in de zuilen die het dak dragen.  Het platte houten plafond, afgewerkt met een soort witkalk, is typisch voor kerken uit die tijd.  De restauratie was kennelijk nog niet helemaal klaar, want terwijl ik rondkeek kwam er een klokkemaker met een splinternieuwe koperen kerkklok die in de toren werd geïnstalleerd en natuurlijk moest hij even proefluiden.  Dat was een mooi moment.  Toeristen zullen deze mooie opgeknapte bouwsels zeker gaan waarderen, veel anders is in deze gehuchten niet te zien trouwens.