Klein kipje vier dagen spoorloos/Petite poule sans traces pendant quatre jours
Er is iets onbegrijpelijks gebeurd bij de familie Kip die in mijn achtertuin woont in een mooi hok met een ruime ren. Met mooi weer laat ik ze wel eens in de tuin rondlopen. Dat is goed voor de voeding (groenvoer, levende insecten, enz.) en dus voor de leg en hun gezondheid in het algemeen. Iedereen weet dat het riskant is om je kippen bloot te stellen aan roofvogels, dassen en vossen en dat vooral in het voorjaar opgelet moet worden voor vossenmoeders die op zoek zijn naar een lekker kipje voor hun pups. Zo ben ik jaren geleden inderdaad één van mijn mooiste witte kippen kwijtgeraakt. Maar nu, dacht ik afgelopen zaterdag, was het seizoen van de jonge vosjes wel voorbij. Bovendien was ik zelf ook in de tuin aan het werk en een vos zou het toch niet zo gauw in zijn hoofd halen om in het zicht van de baas diens kippen te gaan stelen. Wie schetst dus mijn verbazing toen ik op zoek naar een stuk tuingereedschap in de Périgourdine een grote donkerbruine kater met grote sprongen achter mijn haan aan zag rennen? Niemand in mijn buurt heeft een kat en dat is maar goed ook want mijn tuin is erkend als vogelschuilplaats van de LPO (Ligue pour la Protection des Oiseaux). Ik gesticuleerde bezwerend richting de kater hetgeen tot gevolg had dat deze rechtsomkeert maakte en de steile helling naar de Dordogne afsprong met een vaartje waarbij enkele handen vol kiezelstenen hem achterna tuimelden. De haan schudde zijn veren opnieuw in de plooi en ging door met fourageren. Een uurtje of wat later echter mankeerde niet de haan aan de familie Kip maar wel het kleinste kleine kipje dat hier ooit geboren was. Waar ik ook keek, ik zag haar nergens, en dat voor zo’n schijtluis die zelfs voor mij nog steeds luid kakelend aan de haal gaat als ik de ren in kom om de meute te voeren. Het werd donker, dus er zat niets anders op dan het hok af te sluiten voor de nacht.
De volgende ochtend om half zeven (ja) nog steeds geen spoor van het kleine kipje en dat herhaalde zich ook maandag en vandaag (dinsdag)weer. Om eventuele onbekende katteneigenaars uit te schakelen als schuldigen vroeg ik mijn buren of zij katten in de buurt kenden maar dat leverde niets op. Mijn buurman merkte fijntjes op dat ik katten niet de schuld moest geven van de verdwijning van mijn kip want ik moest als geen ander weten dat huiskatten te sloom zijn om een kip te vangen en dat het hier wel zou miegelen van de vossen en dassen. Een kat gezien hebben bewijst immers niets.
Kunt u nagaan hoe verbaasd ik was om vanmiddag, aan het eind van dag 4 na haar verdwijning, het kleine bruine kipje wat bedremmeld in de achtertuin te zien stappen met een wat verfomfraaide staart, maar voor het overige in prima conditie, en heel blij (sic) me te zien. Dat laatste maakte ik op uit de drukke geluidjes die ze maakte en de kloeke (sic) tred waarmee ze mij volgde richting kippenhok. Daar aangekomen was de begroeting met de rest van de familie buitengewoon hartelijk. De anderen kregen allen een klein pikje op de snavel, hetgeen je bij honden snuffelen zou noemen. Ik heb toen de ren maar even open laten staan en ben op een nabijgelegen steen gaan zitten kijken hoe de hereniging van de familie verder verliep. De verloren gewaande dochter begon maar eens gulzig haar achterstallige honger te stillen, – gelukkig zaten de voederbakken nog behoorlijk vol. Ik heb een half uur moeten wachten tot de haan het signaal gaf voor thuiskomen en op stok gaan. Wat er precies gebeurd is zal wel een raadsel blijven. Waarschijnlijk is ze ergens van geschrokken en bang in een boom gevlucht tot de honger begon te knagen en ze de weg naar huis weer opzocht.
weer terug bij manlief ......
C’ était beaucoup de prose en hollandais pour nos pauvres lecteurs et lectrices françaises.
Une résumée: j’ai un coq, deux petites poules beiges et trois grandes poules aux nuques nues dans un poulailler au bout du jardin (coté Dordogne) qui me produisent énormément des oeufs superbes. De temps en temps je les laisse promener dans le jardin et, normalement, ils rentrent bien avant le fin de la journée. Il y a quelques jours quand j’étais alarmé par de cries d’alarmes provenants du coin où se trouvaient la famille Poule. Allant à la récherche je trouvais le coq en fuite sur le gazon, literalement chassée par un gros chat noir. Personne dans le coin ne pas ayant un chat, j’étais vraiment étonné. Pas difficile de dire le chat de s’éloigner. Je suis beaucoup plus grand que lui. En conséquence, la paix familiale était de retour toute de suite.
Alas, à la tombée de la nuit une petite poule me manquait au poulailler. En vue de la présence des reinards, j’ai dû réfermer le poulailler pour la nuit. Le lendemain, la poule beige se trouvait nulle part en me faisant craigner la pire. Quand-même, trois jours plus tard la petite poule beige se présentait devant la porte de ma cuisine, visiblement maigrie, en m’aceuillante avec des petites sonorités, comme crô-crô, et tocq-tocq …. Evidement heureuse de me revoir. Enfin, la fin d’une histoire mystère. Maintenant, toute la famille Poule est bien réunie et contente.
