Villa Ostara

een gelukkiger moment eerder dit jaar (Pushpa wordt  met een pensstaafje beloond voor het passen op het huis)

Vandaag langs de kennel thuiskomend uit Tours (en eerder deze week Thoiry en Genève) kreeg ik van de beheerder te horen dat Pushpa gisterochtend was dood gegaan aan een hem onbekende oorzaak.  Ik heb haar toch maar meegenomen naar huis want mogelijk kan de dierenarts morgen nog een sectie doen voor de doodsoorzaak.  Ze was kerngezond toen ik haar de vorige zondag bij de heer Powell afgaf, al leek ze meer dan gewoonlijk bezorgd dat ik er zonder haar vandoor ging.  Het verhaal dat Powell me deed duidt typisch op vergiftiging met een anticoagulant.  Ze was onrustig geweest en ze had gehoest.  Ook had ze uit haar nagels gebloed.  Het bloed in deze wonden is nu nog nat.  Binnenkort mogelijk meer nieuws.

Pouch-Pah est finalement décédée à une surdosage d’anticuagulant, probablement Warfarin.  Pendant mon absence à Thoiry, Genève et Tours la semaine passée, Pouch-Pah a développé des symptomes de seignements  d’intérieur et  d’extérieur.  Le chef  du chénil n’a pas reconnu les symptomes, mais il n’avait non plus pu me contacter par téléphone portable.  Elle était morte le matin du samedi passé.  Demain je vais essayer de laisser faire une diagnose.  Il–y-a une vrai stock des anticoagulants dans le coin où je habite. sauf si quelqu’un a vraiment voulu tuer Pouch-Pah avec un apât empoissonné.  Plus de nouvelles bientôt.

mardi, le  3 décembre 2008

Le docteur Cormier na pas supporté mon idée de prendre un autre échantillon de sang, par contre il m’a donné un cerificat sur la mort de Pouch-Pah en cas il-y-aura une litige à supporter.  Le certificat suive si-dessous:

Jean-Michel CORMIER                                                                                         CLINIQUE DU FAUBOURG

Bergerac, 1/12/08

Je sousigné certifie avoir examiné le 4/10/08 la chienne Pushpa, croisé Berger de 7 ans, appartenant à Mr SLOOFF, “3085, Route du Château” 24520 COURS DE PILE; cette chienne présentait une intoxication aux anticoagulants (communiqués), analyse sanguine à l’apui.

Elle a pu être sauvée cette fois.  Par contre, elle a présenté de nouveau symptomes d’intoxication aux anticoagulants lors d’un séjour dans un chenil la semaine dernière, et en est décédée faute de traitement approprié à temps.

En foi de qui le présent certificat pour servir et valoir ce que de droit,

Val Thoiry is een commercieel centrum in Thoiry, een dorpje in Frankrijk dicht bij Genève waar ik tussen 1990 en 1999 woonde.  Ik was daar begin deze week vanwege allereerst het bijwonen van de Cleveringa-bijeenkomst in Coppet en vervolgens het bezoeken van enkele lang verwaarloosde vrienden zoals Robert Bos (WHO) en Trevor en Rita Griffiths (Trevor is gepensioneerd van de UN maar ook actief lid van de Lions Club van Bellegarde/Pays de Gex).  Ik logeerde van maandag – woensdag in Thoiry bij Coby Sikkens.  En hierbij  mijn oprechte excuses aan al diegenen die ik niet heb kunnen zien wegens gebrek aan tijd.  Volgende keer ……

Hoewel ik met Veronica verleden jaar nog logeerde bij Coby ter gelegenheid van diens 60ste verjaardag heb ik toen niet zoveel van Genève en de overige omgeving gezien als deze keer.  De Cleveringa-bijeenkomst werd in de Nederlandse ambassadeursresidentie in Coppet (CH) gehouden.

Coppet, met zijn typische arcadewinkels

Ik herkende de Route Suisse nauwelijks, zoveel rotondes en andere snelheidsbelemmeringen als daar zijn gebouwd.  Het hele wegenstelsel, ook in het naburige Franse gebied is sterk ge-rotondiseerd en van vele collaterale wegen voorzien.  Moeilijk te herkennen hier en daar.  In Genève tussen Meyrin en het vliegveld was letterlijk het hele wegenstelsel opgebroken, wat mijn GPS tot enige onopgeloste puzzels bracht.

Iedere smoes vond ik goed om even langs te gaan in Val Thoiry, een inmiddels gigantisch winkelcentrum in Frankrijk dat vanwege de voordelige prijzen (toch nog duur vergeleken bij Bergerac) intens wordt gefrequenteerd door zowel Fransen als Zwitsers.  Het is nu zeker vier keer zo groot als in de dagen dat ik nog met Veronica in Thoiry woonde en vele winkels kunnen er goed concurreren met Zwitserse luxe-zaken.

Val Thoiry, de centrale hall

In Bergerac zul je ook wel op je handtas, je portemonnee of je boodschappen moeten letten.  In Val Thoiry overkwam mij iets waarom ik wel erg boos was achteraf maar waarover ik ook versteld stond vanwege de professionaliteit van de dader(s).  Ik werd in het winkelcentrum aangesproken door een jonge vrouw met enigszins Roma-achtig voorkomen.  Zij vroeg om een bijdrage voor een inzameling voor de Kerstviering in Geneefse tehuizen voor invaliede kinderen.  Ze had een intekenlijst en een identiteitskaart met foto bij zich, dus het leek wel safe en ik bood aan een tientje te geven.  Maar ik had geen briefje van tien euro en moest van de dame dus wisselgeld terug krijgen.  Er ontstond enige discussie hoe dit moest want ze had het wisselgeld deels in Zwitserse franken.  Die kwamen er, ik borg ze op in mijn portemonnee en vervolgde mijn rondgang richting bloemenwinkel.  Toen ik daar mijn portemonnee uit mijn kontzak haalde voor de betaling, bleken daar helemaal geen bankbiljetten meer in te zitten.  Er mankeerde een kleine driehonderd euro.  De dame had waarschijnlijk een handlanger (ik zag vaag wel een jongeman) die van de discussie over wisselgeld handig gebruik had gemaakt om ongezien en ongevoeld mijn portemonnee te rollen, deze te ontdoen van al het papiergeld en hem daarna weer keurig op te bergen in mijn kontzak.  Daar was wel maar heel weinig tijd voor, dus ik snap niet hoe hij dat heeft kunnen doen zonder dat ik iets merkte.  Tenzij niet hij de goochelaar was, maar zij.  Per slot had ik met haar die discussie over de wisseltruc met Zwitserse franken.  Later ben ik in St Genis-Pouilly aangifte gaan doen bij de politie.  Een soort burgerplicht vind ik dat, anders komen er nooit statistieken.

Cet histoire concerne une voyage à Thoiry (F) et Genève (CH) faite autour mon plan de participer à la commémoration du Professeur Cleveringa, membre de la résistance pendant la guerre 1940-45 en Hollande.  Son discours en 1940 contre l’occupation Allemande était tellement forte et bien argumentée que les Allemands ont comme revanche fermée l’université de Leiden durant toute la reste de la guerre.  Cleveringa, qui survivait son imprisonnement, est devenu une symbole pour la résistance intellectuelle contre l’occupation et chaque année le 25 novembre il-y-a des comémorations autour du monde où habitent des Hollandais en son honneur.

Sorterend tussen stapeltjes foto’s vond ik enkele tamelijk recente beelden van Veronica, zelfs enkele van de laatste weken vóór haar overlijden.

En regardant mes dernières photos je suis tombé sur quelques-unes prises ne pas trop longtemps avant sa mort en juillet.

Entre 22 et 27 juin 2008

Hans en Florence logeerden hier een klein weekje.  Sinds een jaar of wat zorgen wij dan voor champagne bij de ontvangst en komen zij zelf meestal ook met iets ludieks (het batman pak dat ik draag was een idee van Hans).  Een lunch bij “Les Merles” staat vaak op het programma, bij koud weer wordt dat dan een diner.  Deze bezoekjes gaan vaak gepaard met heftige gesprekken over politieke onderwerpen, kortom nooit saai.

Florence et Hans sont parmi les invités les plus fidèles.  Nous avions adopté l’habitude de leur acceuillir avec une flûte de champagne.  Eux, à leur tour, nous présentaient souvent avec une surprise ludique.  Ce fois, un drapeau Hollandais comme souvenir de notre nationalité ……  Une visite au Château “Les Merles” , c’est incontournable ?

Nous n’avions pas pu nous réaliser que cettes photos seraient les dernières prises avec Veronica encore en vie.

Wij konden niet bevroeden dat dit Veronic’as laatste foto’s zouden worden, met geheven glas, hoe kon het anders ?

Le 1er juin 2008

Met Ria naar een voor-bezichtiging van veilingstukken, gecombineerd met een tentoonstelling van pottenbakkers-beeldhouwers, in de tuinen van het Syndicat van “Les Amis de Pol Chambost” in St Jean d’Estissac ten Noorden van Bergerac.  Heel interessante voorbeelden van klei-sculptuur en houtbewerkingen.  De drie foto’s met Ria zijn niet identiek.

Visite au Syndicat “Les Amis de Pol Chambost” à St Jean d’Estissac pour regarder une exhibition des sculptures et  des fayances dans leur jardin.  Veronica y avait trouvé un oeuvre d’un artiste Néerlandais lequel elle pensait avoir connu  pendant ses études à l ‘Académie des Beaux-Arts d’ Utrecht les années 1980s, mais malheureusement il se n’agissait pas de la même personne.  C’était une visite très intéressante quand-même.

le 20 mai 2008

Lunchontmoeting met Grada en Martijn ten Ham in de zonnige jachthaven van Culemborg.   Rencontre avec Grada et Martin ten Ham à Culemborg: déjeuner sur la terrasse du marina.

 le 19 mai 2008

In Amsterdam, bij Peter en de kinderen (Yashodhana en Yevgeneiy).  Zij was zo blij om Oma te zijn en ze was inderdaad een hele goeie.   Hier knutselend met Yashodhana aan de keukentafel en een verhaaltje voorlezend in de kinderkamer voor het slapen gaan.  / À Amsterdam, jouer avec les enfants de Peter et Ilse, Yashodhana et Yevgeneiy.  Veronica était une super mammie pour ses petits enfants.

Het zal u in de loop der jaren opgevallen zijn dat wij met onze Kerstkaarten (vaak werden het: Nieuwjaarskaarten !) uiting gaven aan een voor ons belangrijke gebeurtenis uit het lopende jaar.  Tot nu toe waren dat prettige gebeurtenissen, zoals de komst van Pushpa, de tuin onder een dik pak sneeuw in oktober, de ingebruikname van de sauna na Veronica’s 60ste verjaardag, voor het eerst buiten zwemmen in november, of de bouw van het Villa Ostara hek voor de oprijlaan.  Verleden jaar was de surprise party voor Veronica’s 65ste verjaardag ons thema voor de kerstkaart met een groepsfoto van alle aanwezigen.  Helaas was dit jaar ondanks alle prettige zaken die te melden zouden zijn de alles overheersende trieste gebeurtenis het overlijden van Veronica op 4 juli.  Ik hoop dat u het mij vergeeft dat ik dit droeve nieuws als thema heb gekozen voor mijn Kerstkaart voor dit jaar.  Zoals sinds jaren de gewoonte was heeft Frank van Digoprint in IJsselstein (vroeger: Évothique) mijn ontwerp vorm gegeven.  Ik heb de volgende drie beelden gekozen die aldus de “highlights” van 2008 vormden:

Funchal, Madeira, 1 januari 2008  Het nieuwjaars-vuurwerk van Funchal is wellicht het meest indrukwekkende in zijn soort.  Voor anker op de rede van Funchal stonden wij op het bovendek van het m.s. Princess Danaë en keken geboeid naar het steeds wisselende spektakel aan de wal.  Wij wensten elkaar een gezond 2008 en klonken daarop met champagne met wie maar wilde om ons heen.  Het was een moment van puur geluk.  Het werd een mooie Antilleaanse cruise, in vele opzichten een bijzondere ervaring (zoals u in het verslag op deze blog kunt zien).

Château le Villandry, 24 mei 2008  Jean en Michèle Montagne zijn vrienden van ons geworden tijdens het Lions International Conventie in Philadelphia in 1997 en de daaraan voorafgaande week, per huurauto reizend van hotel naar hotel in het gebied tussen Toronto en Washington.  Zij wonen in Chambray-les-Tours, in de buurt van Tours.  Omdat wij in de loop van de jaren na bijna ieder bezoek aan Nederland een nachtje (of twee) bij hun mochten logeren noemen wij hun huis l’Auberge Touraine en de gastvrijheid is daar ook naar. Dit keer bleven wij wat langer en hebben we met hun interessante plaatsen bezocht zoals dit Château le Villandry, waar de prachtige tuinen tevens dienst doen als moestuin.  Het was een koude dag en we zien beiden wat pips.

Cours de Pile, in de tuin van Villa Ostara, 28 september 2008  Ruim één week eerder hadden we op dezelfde plek met ruim 50 genodigden afscheid genomen van Veronica.  Deze plechtigheid werd ook bijgewoond door Mamma, Ria en Nathalie.  Jean Montagne was ceremoniemeester en dit nam mij allerlei zorgen uit handen.  Er was mooie muziek, wijn van château Les Merles en hapjes uit Cahors.  Na afloop hebben we “en famille” de as van Veronica op een paar dierbare plekjes verstrooid.  Het laatste feestje dat ik voor Veronica heb georganiseerd zal bij alle aanwezigen in dierbare herinnering voortleven.  Het was ingetogen, maar bepaald niet treurig.  De foto laat zien hoe de krans die ik voor haar had laten maken er een week later nog uit zag.  Nu ik dit schrijf is hij nog steeds mooi, – ik zal hem ter plekke laten verteren en één worden met de beplanting.