Pushpa bijkomend van een vergiftiging / Pouchpah en récupération d’un empoisonnément
Résumée: Atour du 3 octobre Pushpa a avalé une quantité de Warfarin suffissante pour le tuer. Elle était aussi légèrement blessée aux toutes les deux chevilles arrières. Le lendemain ces blessures seignaient encore. Quand samedi le matinée elle était vraiment malade, je l’avais amenée au véterinaire qui ordonnait un examen du sang et suivant le dernier il était clair qu’elle était empoisonnée par un anti-coagulant. Tout-de-suite mise sur une antidote forte (vitamine K1), elle est maintenant en plein récupération. Elle doit rester calme, c’est à dire ne pas courir, ni sauter, même pas fortement abboyer afin de minimaliser la risque de rupture de ses gros artères. Il reste un miracle comment elle a pu digèrer une telle dose importante de Warfarin. Un tentatif pour le tuer ce n’est pas exclu. Plusieurs pêcheurs de sport à coté de la Dordogne ont peur d’elle. Leur réactions entrainent souvent de contre-réactions de la part du chien et tout cela devient facilement un sorte de guerre avec beaucoup de bruit. J’assure les pêcheurs que rester calme c’est le meilleur approche à suivre. Pushpa n’est pas vraiment méchante mais elle se sent facilement menacée par des gestes aggressifs.
Rond 3 oktober j.l. gebeurden er een aantal vreemde dingen met Pushpa die me inmiddels sterk doen denken aan een opzettelijke poging haar te vergiftigen. Op de woensdag ervoor was ze thuisgekomen met een bloedende schaafwond achterop haar beide achterpoten, toevallig op gelijke hoogtes boven de grond. Ze leek er geen last van te hebben maar ze likte de wonden heel intensief en het leek of ze desondanks bleven doorbloeden. Ik vermoedde dat ze in het bos ergens aan was blijven hangen, er ligt daar van alles. Op zaterdag de 4e was ze duidelijk niet happy. Ze keek zelfs droevig, zoals honden dat doen als ze zich niet goed voelen. Ofschoon het fris herfstweer was ging ze meteen na haar ontbijt languit op de grond half onder de grote spar liggen en wilde niet mee wandelen. Er zat nu ook bloed aan haar tenen. Louis was hier en zou die dag weer teruggaan naar Nederland maar ik had daar even geen aandacht voor. Het ochtendspreekuur van de dierenarts is in het weekend maar heel kort en ik wilde de hond daar zo snel mogelijk naar toe hebben. Het zou de eerste keer niet zijn dat Pushpa iets smerigs of giftigs had gegeten bij één van onze buren en het leek erop of het hier echt om een foute boel ging. En dan moest er snel iets aan gedaan worden.
De dierenarts in Madeleine was het helemaal met me eens, volgens hem ging het om een vergiftiging met rattengif of een andere anti-coagulant. Hij nam twee bloedmonsters, één om zelf te testen op leucocyten en één om te laten testen op prothrombine op het medisch laboratorium in de stad. Als het om rattengif ging moest er vooral snel worden ingegrepen met antidotes, anders zou ze aan inwendige bloedingen kunnen overlijden. Louis was net naar Nederland vertrokken toen het laboratorium belde dat Pushpa’s geval leek op vergiftiging met Warfarin, een bekend rattengif dat vaak te koop is in de vorm van smakelijk gecoate tarwekorrels gebruikt tegen muizen en ratten. Ik moest meteen met haar komen, dan kon de behandeling met Vitamine K1 begonnen worden. Zo gezegd, zo gedaan. Ze kreeg één dosis van 200 mg per injectie toegediend en ik kreeg in tabletvorm nog eens voor drie weken mee. Strikt huisarrest voor die drie weken en niet rennen, niet springen en niet hard blaffen. Dit vanwege het gevaar voor de grote bloedvaten.
een moment van ontspanning ……se bronzer dans un soleil ombragé
Ze ziet er nu al beter uit, de open wondjes zijn geheeld, de nagels bloeden ook niet meer. Ze vindt het jammer dat ze alleen aan de lijn haar hok uit mag, maar zoals gewoonlijk schikt ze zich prima in haar lot. De halfwaardetijd (i.e. de tijd die nodig is om 50% van het aanwezige gif af te breken of uit te scheiden) van Warfarin is 24 – 36 uur, dus dat gaat aardig snel. Voor Brodifacoum bij voorbeeld is die tijd voor honden 120 dagen.
Blijft de vraag of dit een opzettelijke poging was om haar te doden of dat ze zelf een partijtje rattenkorrels ergens had opgeduikeld. Onze dorps-jachtopziener, de heer Burger (die de functie kort geleden heeft overgenomen van de heer Bos) achtte alles mogelijk. Vooral het feit dat veel vissertjes die op de Dordogne komen vissen doodsbang zijn voor Pushpa en vaak, zwaaiend met stokken en stenen gooiend, met haar in “discussie” gaan (zij schreeuwen en Pushpa blaffen) doet het vermoeden rijzen dat iemand zich van haar heeft willen ontdoen. Een mooi stuk vlees met rattengif erin brengt dan uitkomst en geen haan die er naar kraait. De heer Burger zei dat zulk gedrag natuurlijk strafbaar is maar hoe kom je erachter hoe het is gebeurd. Hij bood meteen zijn medewerking aan en zou eerst onderzoeken of er onwettige vallen of lokazen zijn geplaatst. Intussen is waakzaamheid gewenst.
Bientot traduction en Francais
