Villa Ostara

Juste quelques jours après la rentrée de Rudi de son triste voyage vers la Hollande sa fille Renée est venue le visiter avec ses deux garçons, Jalle (15) et Silko (13). C’était bien pour quinze jours, mais tout cela était déjà agré bien avant le décès de Veronica.  Rudi n’avait pas envie d’annuler une telle possibilité de se distraire et d’avoir une chance de renouveler ses contacts avec la famille.  Renée mérite un peu d’attention parentale lorsque elle passe de temps difficile à cause de sa séparation immimente.  De chaque pointe de vue, la visite était une réussite.  Les garçons se sont réposés, ils ont fait plusieurs excursions, surtout Silko a aidé énormement dans le jardin.  Sauf une ou deux fois, c’était Renée qui a fait les courses de tous les jours, et la cuisine après.  Les tâches domestiques largement délégués, Rudi a pu s’occuper avec le jardin, souvent accompagné de Renée et Silko (Jalle étant plutôt un peu filosophe, plongé dans ses jeux électroniques et des autres accupations moins stressantes fysiquement).  Voilà quelques photos prises par Renée.                                                                                                                                                                      

griller des marshmellos sur un feu (Jalle)

fatigués, tous nous deux (Silko)

  nouvelle couche de copeaux de bois pour ce chemin

merci tout le monde (Silko)

Grapje!  Maar het is wel komisch dat Pushpa zeer goede maatjes geworden is met Tiko, het veel kleinere mannetjeshondje van hiernaast.  Tiko krabbelt zich dagelijks één of twee keer een doorgang onder de nieuwe omheining tussen de twee tuinen door om een lekker  potje te kunnen ravotten met Pushpa.  Ondanks zijn veel geringere afmetingen rent hij daarbij minstens zo hard als Pushpa.  Laatstgenoemde heeft het voordeel van haar krachtige poten en meer gewicht, waarmee ze haar geliefde geregeld verplettert.  Dit pikt Tiko meestal niet zodat er steeds weer nieuwe meningsverschillen ontstaan.  Ondanks het fysieke overwicht waarover Pushpa beschikt doet ze Tiko nooit pijn.  Het is roerend om de twee honden na een robbertje stoeien vreedzaam naast elkaar op ons terras te zien slapen.  Jut en Jul.

Le petit chien noir de nos voisins s‘appèle Tiko.  Chaque jour il gratte une passage au travers le grillage entre les deux terrains afin de venir jouer avec Pushpa.  Malgré les differences de taille et de puissance les deux s’amusent très bien et c’est vraiment rare de témoiner un disagrément sérieux.  Le seul problème avec Tiko:  quand nos poules font leur ballade libre dans le jardin il les chasse vers la brousse dans notre vieux forêt d’où ils n’osent plus rentrer dans leur poulaier pour la nuit.  Si on se rend compte des nombreuses reinards qui habitent les champs autour de nous  cela pose une vraie risque pour le bien-être de nos poules.  Ces photos étaient prises le 30 juin passé.

Aan het begin van een nieuwe serie Xeloda, voelde Veronica zich gisteren misschien iets minder goed dan gewoonlijk.  Ze vergat de eerste pillen van die dag gewoon in te nemen.  In tegenstelling tot andere keren ging ook de misselijkheid rond haar slokdarm niet vanzelf over.  Tegen de middag voelde ze zich zo moe en ellendig dat Rudi na overleg met (zwager) Paul besloot de huisarts te vragen om even langs te komen.  Andere Paul (de specialist in Nieuwegein) wordt ook geconsulteerd.  De huisarts komt tegen 17.45u, bekijkt Veronica, voelt haar pols, meet haar bloeddruk (110/60) en schrijft sterkere pillen voor tegen het braken.  Hij neemt hartelijk afscheid, wenst Veronica beterschap en vertrekt voor een weekend in Arcachon.  Om 21.00u vindt Rudi de toestand zo verontrustend dat hij besluit een ambulance te bellen om Veronica naar het ziekenhuis te vervoeren.  De ambulance komt om 21.35u, de verplegers leggen Veronica aan een monitor en dragen haar om 22.00u op een brancard naar buiten waar de ambulance nog met de zwaailichten aan klaar staat.  Enkele minuten later meldt de monitor een hartstilstand en ondanks onmiddelijke pogingen tot hartmassage lukt het niet haar te reanimeren.

Ik kan dit verhaal alleen maar op deze manier beschrijven want woorden schieten me te kort om de onverwachte toedracht van het geheel te kunnen weergeven op een meer menselijke manier.  Veronica is er niet meer.  Het lag in de verwachtingen en ze heeft niet geleden, ze ziet er nog prachtig uit, gekleed in de feestjurk van V60 (2002).  In overleg tussen een uitvaart maatschappij in Nederland en één in Frankrijk, nam Veronica’s geplande crematie vorm aan.  Ze wordt waarschijnlijk dinsdag of woensdag naar Nederland vervoerd om vervolgens in Nieuwegein te worden gecremeerd op zaterdag 12 juli.  De verplichte wachttijd, ongeveer twee maanden, later zal haar as dan uitgestrooid worden op ons terrein in Cours de Pile.

La souffrance de Veronica est terminée.  Hier soir, après une journée de profonde fatigue et des douleurs un peu partout dans son corps, elle est graduellement devenue de plus en plus faible et malgré l’intervention des pompiers elle est tombée dans une paralyse fatale entraînante une crise cardiaque dont elle ne pourrait plus sortir.  Villa Ostara a perdu son âme.  Rudi est trop occupé par les conséquences d’une crémation à organiser au travers deux pays (même européens) pour pleurer, mais cela va venir.  Provisoirement: 12 juillet crémation à Nieuwegein, Pays-Bas, puis environ deux mois plus tard une cérémonie pour nos amis français et les voisins sur notre terrain.