Villa Ostara

Het resultaat van de scan dat Veronica donderdag 15 mei van haar specialist in Nieuwegein te horen kreeg was nogal verbijsterend: nieuwe metastasen in de buikwand, een plek die dus nog niet eerder was aangetast.  En dat terwijl Veronica zich al in geen maanden zo goed had gevoeld en zij juist doorgaans goed aanvoelt hoe het met haar lijf gaat!  Wij hadden er zelfs al stiekum op gerekend dat we wel weer voor een redelijk lange tijd naar Frankrijk terug zouden kunnen.  Maar helaas, het beeld ziet er nu opeens anders uit.  Het lijkt er zelfs op dat de behandeling met Xeloda binnenkort zal moeten worden gestopt wegens verminderende effektiviteit.  De plek van de nieuwe aantasting is niet onmiddellijk levensbedreigend, maar er kan wel vochtophoping in de buikholte door ontstaan en dat vocht moet dan worden afgetapt.  Na Xeloda is er voor Veronica niet veel nieuws meer mogelijk  op het gebied van chemotherapie dus de specialist suggereerde er toch nog maar even voorzichtig mee door te gaan.  Dit onder het motto “je hebt ons wel eens eerder versteld doen staan”.  We kregen voor twee kuren Xeloda mee (2×3 w) en worden begin juli voor nader onderzoek weer in Nederland terug verwacht.  En nu maar duimen graag.

   quelques jours plus tard à Amsterdam chez Yashodhana et Yevgeneiy (ses petits enfants coté de Peter) …….. oma leest een verhaaltje voor ……..

Veronica, toujours très certaine concernant l’état de son maladie, avait une déception inattendue à l’occasion de notre dernier voyage médicale en Hollande. Les nouvelles de son scanneur du 15 mai n’étaient pas bonnes. Contraire à ce que Veronica avait attendu, il y avaient des nouveaux métastases dans le ventre (contre le parois dorsale à l’intérieur).  Cela indiquait que le Xeloda pourrait devenir moins efficace et qu’il sera necéssaire de changer vers un autre produit chimio.  Malheureusement, il en ne restent plus grande chose.  Parceque Veronica avait déjà très bien réagi sur plusieurs autres traitements dans la passée, le spécialiste l’a suggèré de continuer le Xeloda pour quelque temps avant d’explorer les alternatifs eventuels.

On nous a donner un nouvel ordonance de Xeloda, suffissant pour deux doses de quinze jours chaqun, avec le consigne à Veronica de présenter en Hollande pour un nouveau scanneur en début de juillet.  S.v.p. croissez vos doigts.

Sinds het eind van de jaren 80 komt het Leidse biologenjaar 1951 op gezette tijden bij elkaar om bij te praten bij de koffie, een kleine excursie in de buurt te maken en al of niet ergens een hapje te eten.  We kwamen de eerste keren bijeen in Apeldoorn bij Reina en Wim Sanders, maar deze keer hadden Ton en Toos Sanders (geen familie) zich opgeworpen als gastheer en gastvrouw.  Zij wonen in Bosch en Duin, een half uur rijden van IJsselstein.  Wij hadden ons reisplan dusdanig aangepast dat we eerst nog de nacht van vrijdag op zaterdag in IJsselstein konden slapen.  Dat we de hierop volgende Pinksterdagen hebben kunnen overleven danken wij vooral aan Ria, die bij AH onze proviand voor deze twee feestdagen had ingekocht.  Gek land, Nederland, waar je soms dagen achtereen geen boodschappen kunt doen!

Het weer werkte mee: stralend voorjaarsweer (dat was beter dan we in Frankrijk hadden) bij de ontmoeting in de tuin van Ton en Toos, maar ook tijdens de wandeling in de bossen van domein Beerschoten.  De meesten namen ook deel aan het diner in “De oude potvisch”, afgezien van de huiswijn op HORECA-gebied een absolute aanrader.

Bij Ton en Toos in de tuin

 ^ vlnr: Jan Tromp, Nel Blom, Veronica, Henk de Jongh, ….. Reina (2e v.r.),

     EEN GREEP UIT DE AANWEZIGEN

^ vlnr: Rudi, Frans Nelissen                                                           

Wat is er nu vooral zo boeiend aan deze réünies?  Wel, vooral om te zien hoe wij allen ouder worden en al of niet vitaal blijven.  Biologen zijn toch wel aparte lieden met doorgaans een ruime belangstelling voor maatschappelijke ontwikkelingen. Men had het over onderwijs, jeugd, natuurbeheer en klimaat.  Ook brachten we Hans Hoogenhout in herinnering, onze artistiek begaafde jaargenoot die verleden jaar verongelukte met zijn auto.  Ook onze oud-docenten passeerden de revue: wie had nog contact gehad met wie en in welk verband?  We spraken met enige weemoed over Don Kuenen, in de jaren 50 onze jongste hoogleraar (dierenoekologie) en aanvankelijk een trouwe eregast bij deze réünies.  Wat ons opviel was dat er eigenlijk niet eens zo heel veel over ieders professionele activiteiten werd gesproken.  Zo hoorde Rudi voor het eerst dat Henk de Jongh zijn professoraat in de medische embryologie in Groningen indertijd (mede) te danken had aan een doctoraalstudie naar de embryologische ontwikkeling van kikkers.  En zo kwamen we beiden langs verschillende vreemde wegen in de gezondheidswetenschappen terecht!

Ton en Toos, bedankt.

Tja, het leek zoveel: drie maanden vrij van die eeuwige medicalisering, maar de tijd is letterlijk omgevlogen.  Het weer heeft niet echt meegewerkt, zowel maart als april waren hier uitzonderlijk regenachtig en daardoor is de tuin wel heel groen zonder dat wij er veel aan hebben kunnen werken.  Voor bijna alles wat je op het vlak van tuinieren kunt bedenken heb je mooi weer nodig.  En nu we op het punt staan om naar Nederland te gaan doen we nog een paar van de meest nodige klussen.

We beginnen zaterdag 10 mei met de reünie van Rudi’s Leidse jaargenoten.  Deze keer bij Ton Sanders thuis in Den Dolder.  Meteen erna is het dan Pinksteren en kunnen we geen boodschappen doen tot de dinsdag erna.  Gelukkig zal Ria enige voedingsmiddelen voor ons inslaan.  De rest van die week zit dan vol met afspraken rond vooral Veronica’s onderzoeken (scan, etc.) maar nu ook Rudi’s medische agenda’s.  En hoe lang we daarna nog kunnen blijven zal van de resultaten afhangen.  Rond de 16e weten wij meer.  Natuurlijk willen we ook gauw weer naar huis.  Het is hier zo mooi aan het worden!

Please stay in touch (with the Dutch)!

  het kaarsje voor Rebecca, het pasgeboren baby’tje van Samantha, heeft bij ons wel vier weken gebrand maar nu zij naar Alkmaar is overgebracht en ze goed vooruit blijft gaan heeft zij deze steun op afstand niet meer nodig . . . .