Villa Ostara

Onze polypropylenen terrasstoelen van Philippe Starck zijn prachtig van vormgeving en ze zitten erg goed, maar ze verkleuren sterk en worden snel vuil.  Dat vuil laat zich bovendien niet altijd goed verwijderen.  Na enkele jaren komt men dus voor de vraag te staan of ze vervangen moeten worden.  En vervangen is een dure aangelegenheid.  En ook deze keer kwam de fysiotherapeut van Veronica, onze doe-het-zelf-deskundige Jean-Louis Decima, met een geniaal alternatief: laten spuiten bij een erkende auto-spuiter.  En zo brachten wij onze vijf terrasstoelen naar de Carrosserie de la Gare in Bergerac.  Met het hier afgebeelde resultaat, waar wij erg blij mee zijn.  Voordelen: gewone harde autolak, dus bestand tegen zon, wind en regen, kleurvast en glanzend, gemakkelijk te reinigen.  Je ziet eigenlijk zelden meer auto’s in deze kleur.

           de kleur komt dankzij de universele kleurwaaier van Veronica nagenoeg overeen met het origineel

Après quatre ans d’utilisation à l’extérieur nos cinq chaises de terrasse de Philippe Starck nous posaient le problème de soit les remplacer, soit leur donner une nouvelle couche de peinture.  Elles étaient abimées par les rayons UV et les influences des champignons, les excréments des oiseaux et la saleté en général, impossible à nettoyer à cause du matériel (polypropylène).  Les remplacer nous semblait trop chèr, une nouvelle couche de peinture trop difficile.  Notre ami le plus éficace en bricolage, Jean-Louis Décima (encore!) avait la meilleure idée: les laisser peindre par un carrosserie avec une lacque spéciale voitures.  Et voilà , le résultat ne nous laisse rien à plaindre.  Le couleur est bon, la qualité de la peinture est résistante aux intemperies comme aux rayons solaires et les tâches sont plus faciles à nettoyer.

Het geeft aan dat ons terrein weinig vervuild is.  Deze harlekijnsorchis (Orchis morio) houdt niet van bestrijdingsmiddelen en is in Nederland lang niet meer zo algemeen als vroeger.  Dit exemplaar staat al sinds jaren midden in onze voortuin, zonder dat we wisten om welke soort het ging.  We weten het sinds Veronica’s wijkverpleegster een heel bosje voor ons uit haar tuin meenam.  Alleen waren die fel blauw. 

Une orchidée arlequin dans le jardin“>

Voilà une signe de terrain propre, l’orchidée “arlequin” (Orchis morio). Dans notre jardin, il n’y a q’une exemplaire sans que nous avions su son nom.  L’autre jour, à l’occasion du dernier perfusion de Veronica, l’infirmière nous avait amené une bouquet de la même espèce qui est très nombreux dans son jardin.  Nous espérons que l’arlequin va bien se multiplier de chez nous.

Ons nieuwe (bijna) gratis telefoonnummer is vanaf heden: 

Notre numéro (presque) gratuit est dès maintenant:

+33 9 79 35 23 47

Op 10 april j.l. kwam de moeder van Veronica met de inaugurele vlucht van Transavia aan op het vliegveld van Bergerac.  Ze is hier nu dus en ze blijft tot morgenavond.  Het vliegveld ligt zeggen en schrijven op 8 minuten van ons huis en dat is dus een hele verbetering ten opzichte van de oude verbinding via Bordeaux.  Wij zouden zelfs met ophalen kunnen wachten tot onze gasten over ons huis vliegen.  Omdat de Nederlanders en de lokale middenstanders die het van het toerisme moeten hebben al jaren voor een luchtverbinding met Amsterdam hebben geijverd, was de aankomst van deze vlucht opgevrolijkt met vertegenwoordigers van het locale bestuur, de Kamer van Koophandel, de Lions Club van Bergerac en dergelijke.  Veronica had zich ingespannen voor leuke cadeaux voor de pasagiers en de bemanning, een mooi spandoek met een welkomstgroet in het Nederlands en de aanwezigheid van de pers.  Vanwege de veel te strenge veiligheidsmaatregelen kwam het spandoek pas in beeld toen de pasagiers al hoog en droog in de aankomsthall stonden.  Maar de pasagiers, Mamma inbegrepen, vonden het een groot succes.  We doen gezellige dingen met Mamma, maar er staat constant een koude wind en de zon schijnt alleen tussen de buien door, dus we komen weinig buiten.  Hierbij enkele sfeerfoto’s.

    Mamma neemt tulpen en canelé’s (kleffe gebakjes uit de Gironde) in ontvangst van Door Spit, Lions Club Terre de Vignes

  een drukte van belang …..

en speeches ……..                                 

                                                                                                                                                                                          ….. thuis uitbuiken na een diner in Château “Les Merles”

Transavia, la nouvelle ligne aérienne sous les ailes d’Air France – KLM, s’est démarrée le 10 avril dernier avec des vols sur Bergerac.  Cela est une amélioration énorme pour toutes les habitants Hollandais aux environs de Bergerac.  Le dévoir de chercher ses invités à l’aéroport de Mérignac présentait toujours un allez-retour em voitûre de deux fois 90 minutes, lorsque maintenant ca sera réduit vers 10 minutes.  Pour nous, c’est même moins que ca.

Avec ce vol, c’était déjà la maman de Veronica qui nous est venue visiter!   En effet, après cinq jours elle va repartir ce soir pour l’Hollande.  En haut, quelques images de l’acceuil du vol à l’aéroport de Bergerac, par les hauts responsables de la ville, de la Chambre des Commerces et les Lions Clubs de Bergerac.  Aussi une photo de Veronica et sa mère après un repas au Château “Les Merles”.  Très contentes…….

  in ons zelfgeplante bos op de zitmaaier (1)

Het zal U zijn opgevallen dat Veronica sinds het begin van haar behandeling met Xeloda, nu ongeveer 11 maanden geleden, nog steeds niet op een ander chemomiddel is overgegaan.  Wij spreken dan ook van een “wondermiddel”.   Eén kleine metastase die verleden jaar in haar lever werd gezien is niet meer terug te vinden, alle andere zijn òf stabiel of zijn aan het slinken en de nieren functioneren goed.  Zoals het geval is met alle chemo-middelen tegen kanker, geeft ook Xeloda vervelende bijverschijnselen.  Bij Veronica zijn dat vooral storingen op het gebied van de peristaltiek: slikken, darm- en endeldarmactiviteit en in de huid van handen en voeten het z.g. rode handen- en voetensyndroom (pijnlijke kloven in een inderdaad rode huid).  De verstoringen in de spijsvertering geven verstoppingen in de slokdarm, waardoor het slikproces wordt verstoord of zelfs belemmerd, wat heel pijnlijk kan zijn en mogelijk afhangt van de samenstelling van het voedsel (kruiden, e.d.).  De kloven in de voetzolen zijn zo pijnlijk dat Veronica er ongemakkelijk van loopt.

Om de voor- en nadelen van Xeloda met elkaar in evenwicht te houden wordt na elke twee weken met Xeloda één week pauze ingelast, maar naarmate langer met Xeloda wordt doorgegaan wordt het moeilijker de klachten in die ene pauzeweek voldoende te doen afnemen.  Tijdens onze cruise in december heeft Veronica dan ook gevraagd om één pauze van twee weken te mogen proberen.

Uit het bloedbeeld blijkt ook dat het immuunsysteem van Veronica minder alert reageert op virale infecties.  Zo had zij de afgelopen winter twee keer een kortstondige, maar wel heel vervelende infectie in het maag-darmstelsel met krampen, verstoppingen, diarrhee en koorts.

Dit zou er allemaal op kunnen duiden dat de bruikbaarheid van Xeloda op z’n eind loopt.  Maar zo’n goed medicijn tegen kanker geef je natuurlijk niet graag op.  Na telefonisch overleg met de arts in Nederland zit Veronica nu al in de laatste week van een verlengde Xeloda-pauze van drie weken, maar haar slokdarm blijft opspelen.  

Voor de rest gaat het fantastisch met Veronica.  Hierbij wat foto’s tijdens het werk in de tuin gisteren.  Vandaag hebben wij gelunched “Chez Alain” in Issigeac en ook dat ging feilloos.  Zo genieten wij van elke dag.

  …… op de zitmaaier (2) ……

Comme montrent ces photos, ça va très bien avec Veronica.  Elle a de bonne mine, elle a envie de faire les choses, elle est très heureuse de pouvoir rester ici tellement long temps.  Maintenant elle est déjà prèsq’ un an sur le médicament “miracle”  Xeloda (chimio orale), dont dans chaque cycle de trois semaines ell a une pause d’une semaine.  Elle a quand-même quelques  inconvenients à surmonter.  Comme tous les produits chimio, le Xeloda aussi produit des efets sécondaires importants: des spasmes fréquents dans le tracé alimentaire (y compris l’ésophage), des problèmes de vision, la syndrome de mains et pieds rouges (manifestée de la peau rougâtre et les cravasses plus ou moins douloureuses), etc.  Les pauses d’une semaine toutes les cycles de traitement de trois semaines servent pour les alévier en donnant le corps un peu de répos.  Malheureusement, cela ne semble plus à suffir.  A ce moment, Veronica passe une pause “chimio” de trois semaines en lieu d’une sans avoir l’impression que cela donne beaucoup d’amélioration.  Pendant notre prochaine visite en Hollande nous devons alors discuter avec le spécialiste si ou non de continuer avec le même médicament.  En cas de non, il sera vraiment dommage d’ abandonner un tel bon produit.