Villa Ostara

Aujourd’hui nous avons fait notre voyage de retour dans un seul coup.  C’était un très agréable voyage, mais nous sommes très heureux d’être rentrés.  À bientôt!

IJsselstein:  Eergisteren had Veronica weer een Scan en een bloedonderzoek in het St Antonius ziekenhuis in Nieuwegein.  En gisteren werd het resultaat alweer besproken met de specialist!  Deze keer was het zo mogelijk nog beter dan vorige keer: metastases in de buik iets in omvang verminderd, de lever nog steeds schoon, nierfuncties licht verbeterd.  Met zulk goed nieuws en een zich zo fit voelende Veronica kunnen wij nu maar liefst voor drie en een halve maand terug naar Cours de Pile.  Wij verheugen ons erop, want van deze frequente bezoekjes aan Nederland krijgen wij aardig het “heen en weer”.

Door internetproblemen met de nieuwe laptop hebben wij U nog niet kunnen vertellen dat wij überhaupt weer in Nederland zijn.  Afgelopen zondag hebben wij de rit naar IJsselstein weer in één ruk gemaakt.  Met Pushpa.  En met stralend weer en zonder noemenswaardig vrachtverkeer op de Franse snelwegen!  De files begonnen pas in de buurt van Breda en deze gaven ons op het laatst nog een vertraging van 25 minuten.  Maar de internetproblemen hier zijn weer opgelost !!

IJsselstein: Comme d’habitude, avant hier Veronica a passé un Scanner et un examen du sang dans l’hôpital à Nieuwegein.  Hier, nous avons pu discuter les résultats avec le spécialiste.  Ils étaient même plus positifs que la dernière fois: métastases légèrement diminués, le foie toujours propre, le fonctionnement des reins légèrement amélioré.  Graçe à un tel résultat, nous pouvons nous préparer pour une rentrée vers Cours de Pile pendant la semaine prochaine  ……..    A bientôt! 

We hebben vandaag alweer de grote tocht (985 km, maar bij Breda was een enorme file, dus werd het 1025 km) naar IJsselstein gemaakt.  Soepel, zonder de vrachtwagens in Frankrijk en met mooi weer.  Veronica krijgt haar scan op woensdag pas maar we wilden graag Ria en Mamma nog zien die dinsdag met Marijke op het vliegtuig stappen naar Curaçao. 

GUADELOUPE:  Point-à-Pître

Jardin botanique Deshaies …..

We legden vroeg aan in Point-à-Pître (= de punt van Pieter), de koffers hadden we de vorige avond al in de gang moeten zetten en ‘s middags hoefden we ons pas op het vliegveld te melden voor de diverse vluchten naar Parijs.  Er waren ongeveer 70 passagiers die hier van boord zouden gaan, maar daar zouden er meer dan 200 voor in de plaats komen.  Reden genoeg voor het personeel om de handen vrij te willen hebben.  Er werd ons daarom een gratis excursie aangeboden naar le jardin botanique de Deshaies en dat aanbod grepen we met beide handen aan.  Het was weer keurig geregeld, voor de passagiers van iedere vlucht was een apart minibusje geregeld.  Hierdoor liepen we elkaar in de tuin niet voor de voeten en iedereen had de garantie op tijd terug te zijn voor zijn vlucht.  De foto’s geven een indruk van de tuin.  Mooi, dat wel, maar een beetje te, misschien. 

St. VINCENT: Kingstown

Vrijdag 11 januari verbleven we een belangrijk stuk van de dag in Kingstown.  Zoals zoveel van de voormalige Engelse gebiedsdelen in dit deel van de wereld staat ook St. Vincent bekend om zijn botanische tuinen.  Met de excursie van Notre Temps bezochten we er twee, waarvan één meer dan 200 jaar geleden was opgezet als een onderdeel van de bekende Kew Gardens in Engeland.  We werden in kleine groepjes verdeeld en toevertrouwd aan zeer vakbekwame gidsen.  Die van ons muntte uit in zijn kennis van biologie en wat hij wist over de flora van het Westelijk Halfrond.  Dit maakte deze excursie tot een verrassende  ontdekking van een ons nagenoeg onbekende plantenschat.  De plaatjes geven een indruk.

  ... vleesetende bloemen van de Couroupita  guianensis boom (Cannonball Tree, fam. Lecythidaceae)

      Bij ons thuis noemen ze dat kamerplanten ……….

GRENADA: St. George’s

Op Grenada kwamen we 10 januari aan om ongeveer half 8 ‘s ochtends.  Er waren hier geen excursies in de aanbieding en omdat ons de dag ervoor de lust voor excursies een beetje in de schoenen was gezakt, besloten we er een lui dagje aan boord van te maken en de wat actievere reisgenoten het eiland namens ons te laten verkennen.  Het weer was schitterend, half bewolkt, 28-30 gr. C.  Wij genoten op het rustige zonnedek van de zon, het zwembadje en de bar tot het geweten begon te knagen en we beseften dat we mogelijk niet meer zo snel op Grenada zouden terugkomen.

Het eiland zag er aanlokkelijk uit: gekleurde huisjes, veel activiteit, een ruige kustlijn en veel groen.  Het lunch-buffet langs het zwembad werd op dat moment voorbereid met de zelfde salades en de zelfde drie soorten kaas als altijd en wij begonnen ons af te vragen of er aan land niet iets interessanters te eten zou zijn.  Aangezien Google alles weet, ook op zee, besloot Rudi het antwoord maar eens op internet te zoeken.  “St George’s Grenada restaurants” intikken op Google en maar snuffelen.  Het aardigste eethuis op het eiland bleek slechts een kleine tien kilometer verderop te liggen, iets voorbij het vliegveld: “The Aquarium Beach Lodge and Restaurant”.  Voor $ 30 (= ? 20) wilde een taxichauffeur ons wel brengen en halen.  Het bleek een heel idyllisch plekje te zijn, aan het eind van een stijl smal weggetje tussen de bomen naar beneden. In een prachtige tuin was een huis genesteld in de rotswand, met rondom een overdekt terras met zicht op zee en een privé strandje.  We dronken een 2004 Chenin Blanc van Stellenbosch, smulden van een locale soep met zeewier, lobster thermidor, pasta met vis, en huisgemaakt roomijs.  We misten de lunch aan boord en daarover werden we door onze tafelgenoten later die dag nog berispt: zonde van het geld immers! 

       … The Aquarium Beach resort, zicht op zee …….   

  ……. een fles Stellenbosch Chenin Blac 2003, heerlijke Caraïbische zeewier-soep, lobster-thermidor, Italiaanse pasta met vis en garnalen, huisgemaakt roomijs toe …… niet slecht!

   … en om 4 uur lag de boot nog steeds voor ons klaar  ……..

TRINIDAD: Port of Spain

In Port of Spain kwamen we op 9 januari om ongeveer 12 u ‘s middags aan.  Port of Spain is groter dan Bridgetown en zeker wat het verkeer betreft bestond de stad uit één grote vastgelopen brei auto’s tot staan gekomen in veel te smalle straten.  De stadsplanning  maakt de indruk in het geheel niet opgewassen te zijn tegen zo veel verkeer.  De stads-excursie die we besproken hadden bestond dan ook voornamelijk uit stilstaan in het busje, wachten op stoplichten, op dwars op de straat staande (vracht) auto’s en andere obstakels.  Het in het vooruitzicht gestelde “spectacle” vond plaats in het stadhuis in een soort gymzaal, met nauwelijks verlichting, veel te luide ingeblikte muziek en een waardeloze choreographie.  De groep die wel erg z’n best deed bestond uit jongens en meisjes van de locale Methodist Church Theater Group.  Ook hier gold weer: Trinidad is ongetwijfeld een mooi land, maar op deze manier krijg je dat niet te zien.

  zicht op stad vanaf het achterland  

                                                                                                                                                                de culturele “show”, zonder verlichting was niet te zien dat de dames panties droegen, laat staan paarse ……..

Le 9 janvier, arrivée à Port of Spain vers midi, suivi par une excusion avec “spectacle”.   Au centre ville de Port of Spain, faire avancer un car touristique est très difficile face à une circulation chroniquement bloquée.  Par conséquance, la plupart de temps en excursion était passée en bouchon ou devant une feu rouge.  Finalement, nous sommes arrivées à un bâtiment de la commune pour une spectacle culturelle, présentée par le groupe de théatre de l’église Methodiste Américaine.  Sans aucune éclairage, se déroulant sur un planchier devant le rideau de théatre, le “show” n’était pas grand chose.  La musique en provenance d’un hi-fi, caché de vue par le rideau était trop forte et, en plus, n’avait rien à voir avec les danses.  Cet excursion ne méritait pas notre enthousiasme et cela n’a pas contribué à un meilleur image de Trinidad.

BARBADOS: Bridgetown 

Le 8 janvier le Princess Danaë s’acôtait à Bridgetown, Barbade.  Il-y-avait quelques heures autour de midi pour se ballader un peu en ville.  Après plusieurs jours en pleine mer nous avions bien envie de le faire.  Bridgetown est une ville mignone, mais peu developpée. Veronica a dû chercher tous les petites boutiques afin de trouver un “top” orange clair pour porter avec sa jupe orange, mais elle a bien réussi.  Comme restaurant nous avons choisi le KFC (Kentucky Fried Chicken), une chaîne Américaine ou on trouve des cuisses de poulet rôties.  Ne pas typiquement créole.  Voici quelques photos, prises à Trafagar Square, emblématique pour l’histoire brittanique de la ville.

Entre Barbade et Guadeloupe“>  Entre Barbade et Guadeloupe“>     Trafalgar Square, histoire brittanique

Op 8 januari legden we aan in Bridgetown op het eiland Barbados.  Na zo veel dagen op zee keken we er naar uit om weer eens vaste grond onder onze voeten te hebben.  Er was inderdaad enige tijd beschikbaar om wat van de stad te gaan zien.  Officiële excursies waren niet in de aanbieding die dag, maar met het beschikbare stratenplan lukte het ons om wat van het stads centrum te zien.  Veronica zocht een oranje topje voor onder een doorschijnende jurk en dat werd in ongeveer het tiende winkeltje gevonden ($ 4 US).  Een prettig ogend restaurant was niet direct beschikbaar, dus namen we voor de lunch genoegen met een kippenboutje bij de locale Kentucky Fried Chicken.  Bridgetown is een wat slonzig stadje, maar de mensen zijn er mooi en aardig (hoewel je soms denkt dat ze onderling grote ruzie hebben) en er zijn veel romantische plekjes uit het koloniale verleden.  De moeite waard om eens wat langer te blijven.  Bijgaande foto’s zijn op en rond Trafalgar Square gemaakt.

 LES VOISINS AU QUAI

    aussi à Barbade: le QueenMary2 (Cunard), et le Galaxy (Celebrity)

Leuk om onderweg schepen tegen te komen van bekende maatschappijen, toch zagen we aan land geen bekenden

Wij zijn sinds gisteren 13.00 u weer thuis in Cours de Pile.  De vlucht van Point à Pître (Guadeloupe) naar Parijs met Caribian Airlines was een krappe bedoening in veel te kleine stoelen en stormachtig weer, maar Air France-KLM maakte dat weer goed met een zeer comfortabele vlucht Parijs (Orly) – Bordeaux.  Onze auto stond bij hotel Mercure in Mérignac braaf op ons te wachten en de rit naar huis was zoals meestal op een zondag uiterst voorspoedig.  Onderweg nog vers brood, kip-filets en oesters gekocht voor ‘s avonds (tja, dat kan in Frankrijk op zondag).  Pushpa ging helemaal uit haar bol toen we haar kwamen ophalen in de kennel van meneer Powell en onze kippen hadden in onze afwezigheid wel twintig eieren gelegd.  Kortom, wij pakten het leven hier weer gewoon op.  Binnenkort op deze blog: foto’s van de cruise en updates van enkele posts die de laatste maanden van 2007 wegens tijdgebrek niet geheel zijn afgerond.

Hier nous sommes rentrés depuis Pointe-à-Pître.  Le vol de Guadeloupe vers Paris-Orly ne pas étant exactement confortable, le vol de correspondence vers Bordeaux fut bonne récompense pour notre souffrance.  Notre voiture, garée gatuitement chez l’hôtel Mercure à Mérignac pendent notre absence, était vite chargée de notre bagage et la route vers Cours de Pile était calme, comme toujours les dimanche.  Pouchpah était très heureuse de nous revoir et nos poules nous acceuliraient avec vingt oeufs, soigneusement récoltés par Sandrine et Nicole.  La vie normale reprend sa course.  Bientôt sur ce blog: plus sur notre croisière de rêve et mises à jour des “postes” de la fin d’année pas encore finalisés.