Villa Ostara

De taxotere-kuur valt bij Veronica erg goed. De bijverschijnselen zijn zo gering dat ze de laatste keren geheel zelfstandig naar en van het ziekenhuis heeft kunnen rijden. Haaruitval blijft tot nu toe ook zeer beperkt (zie foto). Van de in totaal 12 wekelijkse toedieningen heeft ze er nu 9 achter de rug en dat alles zonder enige pauze te hebben ingelast. Het protocol voorziet namelijk in twee rustpauzes van maximaal twee weken die ingelast mogen worden vanaf de 6e toediening, maar daar zag ze nog geen aanleiding voor. Tot deze week. Slik- en verslikproblemen bij het eten begonnen toch wel hinderlijke vormen aan te nemen en werden er ook niet minder op bij het naderen van de volgende behandelingsdatum. Een telefoontje naar de specialist in Nieuwegein was voldoende om uistel te krijgen voor de tiende behandeling tot volgende week. Dus heeft Veronica vandaag een “vrije” dag! Het weer is mooi, en voorlopig is er geen tekort aan Sudoku’s.

Veronica aan de sudoku

Le traitement avec docetaxel (= taxotere) marche toujours très bien. Les effets sécondaires sont tellement modestes que Veronica conduit tout seule vers l’hôpital et en retour pour ses infusions hebdomadaires tous les mercredi. Un seul problème est resté quand-même plus persistant que les autres: avaler douleureux et avaler de travers. Pendant le repas ça peut prendre des formes très embêtantes, même avec de la vertige. Lorsque le problème ne tend plus de se diminuer vers le fin de l’interval entre deux infusions, il y a un aggravation graduelle depuis le début des traitements. Heureusement, le protocol permet de prendre une ou deux pauses de répos (une ou deux semaines seulement) afin de réduire ces effets sécondaires. Veronica a appelé son spécialiste en Hollande pour lui suggèrer une pause dès le 10me traitement, dont il était d’accord tout de suite. Alors, aujourd’hui elle n’a pas eu son traitement hebdomadaire. Elle espère réprendre ses infusions dès la semaine prochaine. Temps pour son Sudoku du Figaro!

Niet lang geleden zaten we aan de thee op ons terras toen een grote vogel al cirkelend boven de vijver langzaam naar beneden kwam. Naarmate hij beter zichtbaar werd bleek het om een zwarte ooievaar te gaan. Hij streek neer op de rand van de vijver en liet zich goed observeren. De snavel was niet rood, dus we denken dat het om een jong exemplaar ging. Vooral in de vlucht is het een majestueuze verschijning. Bij naspeuring leerden we dat de zwarte ooievaar in Europa weer wat algemener wordt de laatste jaren. Men spreekt van enkele honderden broedende paartjes per jaar. Het is een vogel die in de herfst meest solitair naar West Afrika trekt. De waargenomen vliegroutes convergeren in ZW Frankrijk, dus we zullen onze ogen open houden.

majestueus

l’Autre jour, un gros oiseau s’est aterrisé lentement et doucement à coté de notre plan d’eau. Clairement, il se n’agissait pas d’un héron, mais d’une cigogne noire. Nous l’avons pu bien observer. Après quelque temps il s’a envolé en direction ouest. Les routes migratoires de cet espèce se convergent dans l’Aquitaine. C’est alors bien la peine de jêter un coup d’oeuil vers le ciel de temps en temps. Contraire aux grues, les cigognes ne font pas énormement de bruit, – en plus, la migration des grues semble d’être un peu plus tard dans la saison.

We hadden dat rapport van die landmeter (zie artikel 3 juli 2006) nodig om ons hekwerk te kunnen bouwen, want je mag niet op het land van je buurman komen met zoiets. In het eerste concept stond Rudi’s naam wel twaalf keer vermeld als Sloof in plaats van Slooff, dus dat stuurden we terug met het verzoek het te corrigeren. Na 2 maanden begonnen we ons al af te vragen of we niet eens moesten bellen waar dat rapport bleef, want het smeedwerk was klaar terwijl de hele rest nog moest worden gebouwd. En zowaar, daar komt gisteren het auto’tje van de landmeter het tuinpad oprijden met een envelop. Of we maar even kennis wilden nemen van een document uit 1967 dat onze buurman in een laa’tje had bewaard waaruit zou blijken dat de toenmalige eigenaar van ons huis (bekend als “de Kolonel”) het betonnen hekje langs het laatste stuk van onze oprit 1,60m te ver richting buurman had geplaatst en dat vervolgens tussen betrokkenen was afgesproken het ingegraven grenspaaltje (zie de oranje dop) aan het begin van de oprit even ver in de andere richting op te schuiven. De nieuwste conclusie van de landmeter zou ons dus een onterecht voordeel opleveren. Het vodje papier dat als bewijs werd aangeleverd was niet bij het kadaster bekend, maar we hebben toch maar ingestemd met een correctie, met als resultaat dat we aan de straatzijde niet 1,60 m landwinst hebben maar slechts 20 cm. Toch leuk, maar wel te weinig voor een voetgangershekje ……

3 juli 2006: één meter veertig erbij?

11 september 2006:twintig centimeter misschien!

Notre géomètre (s.v.p. voir l’article du 3 juillet 2006) avait pris beaucoup de temps pour corriger l’orthographie de Sloof à Slooff dans son premier compte rendue. Hier, nous n’avions même pas encore reçu la version définitive. Un papier dont nous avons besoin pour faire démarrer les traveaux. Et voilà hier, vers 5h l’après-midi, un fourgon arrive sur notre chemin. Monsieur le géomètre sort avec une ancienne enveloppe de l’an 1967 avec un document à peine lisible, indicant que le propriétaire de notre maison à l’époque (mieux connu comme le Colonel), avait fait construire une clotûre à une distance env. 1,60m trop à coté des voisins et que, par conséquence, on avait décidé de transferrer la borne à coté de la route par la même distance, mais dans l’autre sens. Ce papier n’était pas connu au cadastre ….. Alors, nous avons acceptée une 2me révision. Au fin de l’histoire, nous avons même gagnés 20 cm du terrain. Alas, cela ne suffit même pas pour un petit portillon pour les piétons …….

Het verblijf in Nederland was deze keer kort en bondig, na tien dagen waren we weer thuis. De chemokuur van Veronica werd weer opgepakt in Bergerac en ook in andere opzichten hernam het leven hier zijn loop. De eau-mobiel had een lekke band en het aandrijftandwiel van de messenbak van de grasmaaier liet het afweten, maar het was prachtig weer en er werden warmterecords gebroken. Willem-Jan en Marijke (zwager en zus van Veronica) kwamen een nachtje logeren na een jaarclubuitje in Angoulème en dat was heel gezellig. Misschien komen er later nog foto’s van. We wilden jullie gewoon even laten weten dat het goed met ons gaat. En, niet te vergeten, dankzij een slimme plug-in heeft Erik kans gezien iets tegen SPAM te doen zodat er weer als vanouds comments kunnen worden gegeven.

Juste un petit mot pour vous dire que nous sommes de retour depuis une petite semaine et que notre vie reprend bien son cours. Veronica continue ses chimios Bergerac (il restent encore quatre) sans problèmes. Notre eau-mobile avait un pneu crevé et le transmission du giro sur le John Deere est en panne, mais cela sont des problèmes solutionables …….. Marijke, la soeur de Veronica et son mari Willem-Jan étaient chez nous pour qu’une nuit après avoir passés quelques jours près d’Angoulème. Nous nous sommes bien régalés, y compris un dîner magnifique au château “Les Merles”. Erik, le fils de Rudi a introduit un truc sur le blog afin de mettre à fin le problème du “SPAM”, alors envoyez-nous s.v.p. vos commentaires comme auparavant.