Villa Ostara

Plons is hó geldt dus ook voor mobieltjes. Het onze ligt sinds vorige week zondag op de bodem van de Blocq van Kuffeler, drie à vier meter diep. Het nieuwe nummer van Veronica is nu: + 31 6 21 98 47 57 (voor het onthouden gebruiken wij drie verjaardagen).

Le dimanche passé, la téléphone mobile de Veronica est glissée dans l’eau. Elle répose donc à un profondeur d’entre 3 et 4 mètres dans la boue d’un marina (le Blocq van Kuffeler, Pays-Bas), après un weekend sur l’eau avec Paul et Ria. Le nouveau numéro de Veronica est maintenant: + 31 6 21 98 47 57

Wie weet onze trouwdag nog? Juist, 11 augustus 1995! En WIE waren er dus op 11 augustus j.l. precies TIEN JAAR GETROUWD? Weer goed, WIJ! Dus maakten wij die dag een reconstructie van onze oorspronkelijke trouwforto. Zoals je ziet, een beetje rimpeliger en een beetje kleiner misschien, maar wel in dezelfde pose en Veronica in haar oorspronkelijke trouwjurk. Maar nee hoor, deze foto had een heel ander doel: verwerkt worden in het gelukwens-album met A4tjes voor Florence en Hans, onze goede vrienden die op 26 augustus j.l. in het huwelijk traden in Alkmaar. Dank jullie wel voor een mooi feest, Florence en Hans. En veel geluk samen. En voor de bezoekers van deze blog, nog een datum om te onthouden.

Et qui étaient mariés il y a dix ans le 11 août dernier? Correct. NOUS! Et cela nous a inspiré de réconstruire notre photo de mariage ….. Et, voilà! Plus agés, mais exactement dans la même pose et Veronica dans sa robe de mariage de l’an 1995. Pas vraiment. La photo était faite avec le bût de la présenter à nos amis Florence (la chanteuse de jazz, connue de la fête “V60″, 2002, et la 5e anniversaire du Lions Club Terre de Vignes, 2003) et Hans, qui eux-mêmes viennent de célèbrer leur propre mariage le 26 août dernier. A Alkmaar (mairie) et Schagen (le Château), Pays-Bas. Une très jolie fête dont nous étions contents d’être présents. Merci Florence, merci Hans, bonne continuation.

Verleden week maandag kwamen Nathalie, Laurens, Youri en zijn vriendinnetje Lisa per auto uit Nieuw-Vennep. Ze hadden in één keer doorgereden, hetgeen best een prestatie kan worden genoemd. Ze blijven nog één of twee dagen. Nathalie en Laurens hebben geweldig geholpen met wat wij het HORECA-gebeuren noemen: winkelen, eten maken, afwassen, opruimen, enz. We hebben veel gebarbecued, maar ook één keer gedineerd in Château les Merles en één keer met onze vingers gegeten (heel on-Frans) in de Buffalo Grill. Het belangrijkste “uitje”, kano-varen op de Dordogne, was een succes, al kwam Nathalie met Lisa met hun kano in een modderige ondiepte terecht waaruit ze vlot getrokken moesten worden. Van al deze belevenissen hebben we helaas alleen foto’s rond het zwembad te bieden.

Nathalie, Laurent, Youri et sa copine Lisa sont en visite à Villa Ostara depuis lundi passé. Ils ont fait le voyage en voiture dans un jour seulement. Tout est passé très bien. Nous avons diné au Château les Merles ainsi que au Buffalo Grill, lorsque les activités sportifs se sont concentrés autour de notre piscine (voir les photos) et sur la Dordogne (en canoë). Ils restent encore une journée, ou deux.

Met volgens de meteostatistieken slechts 15% van de “normale” regenval sinds april en temperaturen rond de dertig graden Celsius is het niet verwonderlijk dat onze tuin er niet meer zo mooi bij ligt. Vele soorten planten lijden een kwijnend bestaan hetgeen zich op verschillende manieren manifesteert: verschrompelende bladeren of bladeren in herfstkleuren (zie de foto van een esdoorn), geen bloemen, geen vruchtzetting en, uiteindelijk, afsterven. Rudi’s aanplant van de afgelopen winter is grotendeels kapot, inclusief de twee prachtige rose Magnolia’s. En dat ondanks wanhopig water geven met kruiwagens vol gieters (sproeien mag allang niet meer). Hierbij enige weinig vrolijke foto’s.

Changement climatique? Si, certainement en Dordogne. L’été n’a que emporté 15% de l’eau pluviale de la norme statistique. Les deux tiers de la France sont frappés par une sécheresse grave. Et cela se voit. Notre jardin resemble un désert: plantes mortes, ou à peine survivantes avec feuilles en couleurs d’automne, sans fleurs, sans fruits, etc. Ici quelques photos tristes.

Gisteren met mamma geluncht in Mérignac. Mamma was een week te gast geweest in Cours de Pile en zou ‘s middags terugvliegen naar Nederland. Ze tracteerde ons op een lunch in het Hôtel Mercure. Zoals de hele week ervoor was het weer een stralende zomerdag. Helaas blijft het moeilijk om tegen het zonlicht in een goede portretfoto te maken, maar hopelijk is goed te zien dat Veronica er goed uitziet. De witte Bordeaux smaakte heerlijk.

Hier à Mérignac: Veronica à table avec sa mère et Rudi. Un moment de détente, même si maman était tout prêt à rentrer en Hollande après un séjour de huit jours à Cours de Pile. La photo était difficile à prendre contre la lumière du soleil, toujours le même problème ……. Le Bordeaux blanc était très bon, le répas aussi.