Villa Ostara

Veronica heeft veel goed nieuws te melden. Ze voelt zich, na een periode met veel secundaire effecten van haar chemokuur, nu gelukkig weer een stuk beter. Zo ging ze bijvoorbeeld in toenemende mate gebukt onder hevige jeuk en andere huidirritatie op haar schouders, hals en armen. Dit probleem verergerde steeds na blootstelling aan zwembadwater in het fysiotherapiebad van het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein, maar ook na het doen van oefeneningen in het badje van de physiotherapiekliniek van Jean-Pierre Decima hier in Bergerac. Onze huisarts probeerde twee antihistamine-preparaten, die geen van beide hielpen. Gelukkig kennen wij via de Lions Club in Bergerac een zekere Philippe Peria, een uitstekend dermatoloog met een praktijk in de stad. Hij wist “het” middel: een groenige zalf (Dermoval-clobétasol) die (door Rudi) 3 dagen lang dagelijks 2x op de aangetaste delen van het lichaam moest worden gesmeerd, en dat hielp! De huid is nu rustiger en steviger en de jeuk is verdwenen. Voor het overige gaat het ook best wel goed met Veronica. Het meest fantastische resultaat van de chemokuur is wel de afwezigheid van pijn; ze slikt nu geen enkele pijnstiller meer (vóór de chemokuur waren dat er dagelijks wel 3 à 4). Wat helaas nog niet wil vlotten is het herstel van haar energie. Ze is nu veel gauwer (lichamelijk) moe dan voor de chemokuur. En dat ergert haar enorm. Het is wel duidelijk dat een chemokuur heel wat teweegbrengt in iemand’s natuurlijke afweersysteem en dat deze schade heel lang kan nawerken.

We genieten samen van het mooie weer en onze prachtige tuin. Hieronder enkele foto’s van Veronica van de afgelopen week. Ze heeft nu zoveel haar dat het haar soms moeilijk valt te besluiten of ze al of niet een hoofddoekje zal dragen …… We krijgen graag commentaar van trouwe bezoekers van deze site.

Comme témoignent les photos ci-dessus, Veronica va très bien depuis notre rentré à Cours de Pile. Le plus important, elle a bien surmonté un problème dermatologique, attribué à l’eau dans les piscines kinésiethérapeutiques en Hollande ainsi qu’en Bergerac. Après chaque baignade elle était de plus en plus concernée d’un démangeaison augmentant sur ses épaules et ses bras. Deux médicaments préscrits par notre médecin n’ont pas aidés. mais finalement une pommade ordonnée par Philippe Peria (du Lions Club, Bergerac) a fait un différence miracle! C’est guérri! Maintenant, c’est son énergie qui manque surtout Veronica. Le chimio a vraiment causé des dégats à sa système immunologique. Ca va prendre de temps.
Les photos ci-dessus, prises la semaine passée, forment une contribution modeste au débat “foulard oui / foulard non” ……. votre opinion, s.v.p.

Ons terrein volgens het kadaster:

We hebben besloten ons terrein (bijna drie ha.) toch maar geheel af te rasteren. Omdat we niet willen riskeren dat de buurvrouw Pushpa werkelijk een keer dood schiet. We hebben bedacht dat we schapengaas kunnen spannen op de betonnen hekken die op enkele plaatsen al op de grens tussen de beide terreinen staan. Elders wordt het schrikdraad of ingegraven magnetisch draad. De magnetische barrière (bekend als PetSafe of DogSafe) wordt op een afstand van ongeveer anderhalve meter door de hond waargenomen via een ontvangertje aan de halsband. Komt de hond dichterbij dan krijgt hij een electrisch schokje via twee electroden die aan dezelfde apparaatje zijn bevestigd. Het is best ingewikkeld. Zo’n draad moet namelijk een volledig gesloten lus maken, dus dubbel worden aangelegd, en dat kan eenvoudig niet langs onze oprit. Daar is de graszoom te smal voor de anderhalve meter ruimte die minimaal tussen de parallel lopende draden moet worden gerespecteerd. Hier komt daarom gewoon schrikdraad, zoals we al jaren met succes hebben toegepast rond de vijver. Een ander probleem dat we op moeten lossen is de noodzaak van noodingangen, waardoor Pushpa zonder bezwaar thuis kan komen bij het falen van het systeem, bijv. in geval van een stroomstoring. Het zou prettig zijn als de magnetische draad onder deze noodingangen kan worden afgeschermd, bijv. met een metalen drempel. Wij hebben hierover nog niets op het internet gevonden. Heeft iemand ervaring?

Notre dernier défi pour assurer la sécurité de Pouch-Pah: enclôturer tout notre terrain. On pourra mettre du grillage contre les clôtures en béton existantes, mais cela pose trop de problèmes d’ailleurs. On pense donc a poser une clôture “invisible”, marque DogSafe ou PetSafe. Celle-ci consiste d’un fil métallique enterré émettant un signal magnétique perceptible par Pouch-Pah à l’aide d’un récepteur dans son collier. Mais, cela sera pas tellement simple. Par exemple, comment construire des portails d’entrée d’urgences invisibles (necéssaires après une rupture de courant) sans que le passage du signal magnétique sera interrompu? Qui a un peu d’expérience? Suggestions, s.v.p.

Hier is Rudi bezig 83 betonijzeren paaltjes te voorzien van een bevestigingssysteem voor schrikdraad, gelukkig was er een schaduwplek en een gemakkelijke stoel ….

Rudi a trouvé un endroit ombragé pour travailler à sa clôture électrique. Ca marche …….

Nou, dit is niet leuk, hoor! Was ik een paar dagen terug bijna de hele dag opgesloten omdat de baas en het vrouwtje niet thuis waren en dan blijkt ‘s avonds laat het kipje van het buurmeisje dood in hun tuin te liggen. Dat liep daar sinds kort vrij over het terrein en sliep in de struiken. Buurvrouw, geheel overstuur, geeft mij de schuld en kondigt aan mij met de karabijn dood te zullen schieten als ik daar nog één poot in de tuin zet. Ze zegt altijd dat ik een gemeen monster ben en dat ik een gevaar ben voor alle omwonenden. Voorlopig zit ik dus voor mijn eigen veiligheid in mijn kennel. De baas en het vrouwtje broeden nu op een plan voor een afscheiding tussen de twee terreinen, dan kom ik ook niet meer in de verleiding en kan ik ook niet meer zomaar van allerlei dingen de schuld krijgen (trouwens, als ik een prooi vang eet ik hem meteen op of begraaf hem voor later, maar ik zou hem zeker niet zomaar laten liggen).

Suite à la mystérieuse mort d’une petite poule dans le jardin de nos voisins, Pushpa est condamnée à une peine de prison (dans son propre chenil). Nous pensons à construire une clôture entre les deux terrains.

In de loop der jaren hebben wij minstens drie soorten orchideeën op het terrein geïdentificeerd. Ik heb ze gefotografeerd zodra ze bloeiden en hier zijn ze nu, 31 mei 2005, alledrie! Wie kent de eerste soort? Hij is ongeveer 15 cm hoog en heeft een kransje van onbeduidende blaadjes aan de grond. Een Orchis, maar zo ja, welke? Dit is het enige exemplaar, nog net ontdekt voordat ik er met de grasmaaier overheen ging. Vorig jaar werd hij in dit stadium afgeknaagd door de konijnen en toch is hij weer dapper teruggekomen. De daarna afgebeelde twee soorten zijn de bijenorchis (zowel de paarse als de witte vorm) en de bokkenorchis, die ook in het artikel van 31 mei werden genoemd.

Les années précédentes nous avons identifiées au moins 3 espèces des orchidées sauvages sur notre terrain. J’ai le plan de les montrer dans l’ordre de leur apparition. Celle-ci est la première, sauvée aujourd’hui pendant la tonte du gazon. L’année passée complètement razée par les lapins, elle est fièrement revenue sur le même endroit. Les images suivants sont l’Ophrys apifera (le pourpre et le blanc), et l’Himantoglossum hircinum, mentionnés au dessus, dans le message du 31 mai.

Hieronder de bijenorchis van 23 mei 2005. Ci-dessous l’apifera du 23 mai 2005.

Gedurende de vijf maanden van Veronica’s chemokuur in ons appartement bij Paul en Ria hebben wij ervaren hoe familie en vrienden met ons meeleefden. Veronica werd enorm verwend met belangstellende telefoontjes, bloemen (deze hierboven zijn van Jules en Ans Scholten, maar dat is alleen als voorbeeld bedoeld) en lieve kaarten en brieven. Van één vriendin in Frankrijk was er zelfs bijna dagelijks een wenskaart met een opbeurende tekst. Er waren mensen die bijna dagelijks belden. Voor dat alles, nu wij weer hoog en droog thuis zijn in Cours de Pile: Heel Veel Dank!

Pendant les cinq mois de notre absence de Cours de Pile, Veronica n’avait jamais le sentiment d’être éloignée de ses amis et amies en France. Elle a étée gatée énormément avec des cartes postales, coups d’fil, fleurs et autres signes d’encouragement. Une amie francaise avait envoyé une carte postale, illustrée et fournie d’une texte personalisée, presque tous les jours. Pendant les brefs séjours à Cours de Pile de Rudi les invitations et les offres de support étaient nombreux. Tout cela a aidé beaucoup pour faire cette période plus supportable pour nous deux. Bien rentrés à Cours de Pile, c’est le moment de vous dire un Grand Merci!