Rudi overleden / Rudi décédé

Een kleurrijke globetrotter op doorreis / Un troubadour richesse de la couleur en voyage

Un troubadour richesse de la couleur en voyage
Een kleurrijke globetrotter op doorreis

Uschi Sanders – levensgezellin

Erik Slooff en Huguette Niël

  • Gijs
  • Wouter
  • Duco

Renée Slooff

  • Jalle en Anna
  • Silko

Marijke Slooff

  • Annika
  • Wietske
  • Baukje

Zijn levensgezellin, kinderen en kleinkinderen delen u bedroefd mede dat Rudi Slooff, voormalig directeur van de World Health Organization te Genève, op 79 jarige leeftijd in zijn geliefde Frankrijk, Cours de Pile, Dordogne, op 20 maart 2014 is overleden.

De crematie zal plaatsvinden in het crematorium te Bergerac op dinsdag 25 maart om 15:00 uur.

In Nederland zal er in de maand april een herdenkingsdienst voor Rudi  plaatsvinden in de Hortus Botanicus van de Leidse Universiteit, de Oranjerie,waarover u nader zult worden geïnformeerd.

Cours de Pile (Dordogne) 2014


Uschi Sanders – Sa compagne

Erik Slooff en Huguette Niël

  • Gijs
  • Wouter
  • Duco

Renée Slooff

  • Jalle en Anna
  • Silko

Marijke Slooff

  • Annika
  • Wietske
  • Baukje

Ont la tristesse de faire part du décès du Dr. Rudi Slooff, ancien directeur d’Organisation Mondiale de la Santé à Genève.

Survenu le 20 mars 2014 à l’age de 79 ans à Cours de Pile.

La crémation aura lieu au crématorium de Bergerac le 25 mars à 15 h. Ses cendres seront dispersées le même jour dans “son jardin des souvenirs” à Cours de Pile, Villa Ostara.

Cours de Pile (Dordogne) 2014

Villa OSTARA voorlopig niet meer te koop / ne plus à vendre / no longer for sale

Een paar recente foto’s van huis, perigourdine, zwembad, kippenhok en tuin, nog een poosje van mij

zomer2009 211 zomer2009 084 zomer2009 147 zomer2009 169 zomer2009 179 vcm_s_kf_repr_832x624

Nee, mijn dagen in Cours de Pile zijn dus nog niet geteld!

Ik vertel vrienden hier al jaren dat ik wil zorgen hier vóór mijn tachtigste verjaardag op te stappen, vooral met het oog op de bijna continue aandacht die de grote tuin van mij vraagt.  En dat terwijl mijn lijf er niet fitter op wordt en ik nu de enige ben die van het resultaat van mijn inspanningen geniet.  Sinds kort is daar echter verandering gekomen met de komst van Maya, een gepensioeneerde collega biologe in de buurt van de stad Banyuls  die medio 2010 kennismaking zocht met anderere Nederlandse biologen in Zuid-Frankrijk.   Wij raakten in contact, maar verloren elkaar uit het oog tot het begin van de zomer 2011, toen wij toevallig beiden zonder partner kwamen te staan en goede herinneringen aan onze ontmoeting koesterden.  Om een lang verhaal kort te maken, wij werden door elkaar geboeid wegens de vele overeenkomsten die wij in elkaar hadden aangetroffen en na een korte her-verkenning vroegen wij ons af of het niet de moeite zou zijn elkaar beter te leren kennen.  We zijn daarbij nu zover dat we ons afvragen of we onze wederzijdse huizen niet samen zouden kunnen bewonen.  Maya ’s huis staat in Montbolo, een bergdorp even ten Noorden van de Spaans – Franse gre ns,het mijne aan de Dordogne in de buurt van het Zuid-Franse Bergerac.  Voorlopig willen we deze toestand graag in stand houden, in ieder geval tot we definitievere plannen zouden gaan koesteren.  Maya deelt mijn liefde voor Villa Ostara en voelt zich erg thuis in het gebied van de Dordogne, waar ze reeds een kleine groep bekenden heeft wonen.  We gaan hier dus gezamenlijk mee verder.  Op reizen van en naar Montbolo gaat Frieda heel graag mee.

Vesta Immobilier, gevestigd in de Dordogne, bleek wel geïnteresseerd de verkoop van Villa OSTARA ter hand te nemen.  Het bedrijf doet in principe niet in bestaande huizen, maar houdt zich voornamelijk bezig met degelijke en goed gesuperviseerde nieuwbouw in Frankrijk t.b.v. een clientèle die voornamelijk uit Nederlanders en Engelsen bestaat.  Voorlopig heb ik dit plan even in de ijskast gezet.  Het is mogelijk daarop terug te komen in een later stadium.  Ik hoop op die manier nog een mooi aantal jaren met Maya in deze streek te kunnen blijven.

LINK:  www.vesta-immobilier.com

Herfstkleuren in Cours de Pile / Les couleurs d’automne en Dordogne

Dit is één van de mooiste herfsten die ik hier tot nu toe heb meegemaakt.  Een heel zonnige nazomer ging eraan vooraf, er viel niet veel regen en het heeft (nog) niet gestormd.  Het is hier nu net de “Indian summer” zoals bekend van foto’s uit de VS en Canada.  Hieronder is te zien wat ik daarmee bedoel.  Ook enkele foto’s van Frieda die haar favoriete tijdspasseringen demonstreert: (1) op alles en nog wat kluiven (een appel uit eigen tuin deze keer) en (2) zich in de nesten werken met een tuinslang die ze eindeloos om haar middel kan winden (om er vervolgens met moeite weer van los te komen).

Indian summer

herfstkleuren 1 herfstkleuren 3 herfstkleuren 4 herfstkleuren 2

Frieda eet een appel uit de tuin (l) en Frieda met eigen vlechtwerk van de tuinslang (r)

vcm_s_kf_repr_213x160 Frieda met tuinslang

Marijke, Annika, Wietske en Baukje vier dagen op bezoek / Ma fille Marijke en visite pour quatre jours avec ses trois enfants

Deze tekening is de laatste middag voor mijn gastenboek gemaakt door Annika:

tekening Annika1 

Mijn jongste dochter Marijke (geb.1967) profiteerde even van de Nederlandse herfstvacantie en kwam met haar drie dochters, Annika (geb. 2000), Wietske (geb. 2002) en Baukje (geb. 2005) per vliegtuig naar Bergerac om een aantal dagen (18 – 22 oktober) bij opa te logeren.  Intussen bracht Marijke’s vaste vriend Garmt een bezoek aan Spanje om een goede vriend op te halen die daar een wat langere vacantie had doorgebracht.

Het weer was redelijk goed, in ieder geval beter dan in Nederland, en de meiden wisten zich vooral in de tuin goed te amuseren.   Ze zochten er walnoten, kastanjes, steentjes om mee te spelen en kleine takjes dood hout om slaapnestjes voor insecten mee te bouwen. Tijdens minder goed weer verplaatste het speelterrein zich naar de keuken en werd opa verwend met heerlijke pannekoeken, omeletten, koekjes en (onder andere) pompoensoep.  Eindelijk slonk mijn voorraad eieren (van eigen kippen) in korte tijd weer eens aanzienlijk.  Om ook een culinaire bijdrage te leveren had ik zelf de dag van aankomst al voor een heerlijke tomatensoep gezorgd uit een wereld-soepenboek van de jaren 60.

We maakten ook een mooi tochtje naar het dorp La Roque – Gageac en genoten daar onder een fraai zonnetje van de sub-tropische plantengroei, een tochtje op de Dordogne met een “gabare” en een lunch op een terrasje langs het water.

Het was een drukke en rommelige week maar ik had het voor geen goud willen missen! 

Eén van de laatste dagen in opa’s tuin (foto’s door Marijke gemaakt met haar nieuwe iPod):

Annika en Baukje 1  Annika 1  Baukje 1  Wietske en Baukje 2  Wietske 3  Wietske's insectenhuisje

Ma fille la plus jeune, Marijke, née à Honiara en 1967, m’a visité pour quelques jours avec ses trois enfants.  Grace aux excellents conditions météorologiques, elles s’ont bien amusées dans le jardin.  C’était une visite réussie, parfois vivace et bien contrastée à la vie calme dont je m’ai habitué depuis les dernières années.  À bientôt! (photos prises par Marijke avec son incroyable nouveau iPod).

Geen pied à terre meer in IJsselstein / Plus de pied à terre en Hollande

 

Map picture

   Lage Dijk Zuid IJsselstein, 2003-2010

Het apartementje dat ik jarenlang had in beide IJsselsteinse huizen van Paul en Ria is verleden tijd!  Ik had al eerder dit jaar begrepen dat het einde in zicht zou komen.  Het huis aan de Lage Dijk Zuid begon werkelijk te klein te worden om mij er ook nog bij te hebben.  Paul en Ria zijn nu beiden gepensioneerd en zij wilden natuurlijk graag elk een eigen werkplek.  Bovendien breidt de (klein)kinderschaar zich gestaag uit en groeit daarmee de behoefte aan logeerruimte, vooral tijdens hoogtijdagen.  Ik was dus voorbereid op het afscheid en we kwamen overeen dit in de maand september te realiseren.  Ik trok de eerste veertien dagen uit om de klus te klaren en Annemarie kwam me helpen bij de laatste loodjes.

Na meer dan tien jaar bij Paul en Ria te hebben genoten van deze mooie woonruimte en hun hartelijke gastvrijheid, viel mij dit afscheid niet echt mee.  Bij het sorteren van de diverse spullen kwamen dierbare herinneringen, maar ook moeilijke momenten in het ziektebeloop van Veronica mij weer voor de geest.  Eén ding is zeker: zonder dit pied à terre zou het veel moeilijker zijn geweest zo lang in Frankrijk te blijven wonen en tezelfdertijd Veronica grotendeeels in Nederland te laten behandelen.  Paul en Ria, heel erg bedankt dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt.

In Nederland bestaat al geruime tijd de mogelijkheid om bruikbare artikelen zonder kosten te laten hergebruiken.  De verantwoordelijke instantie wordt ook wel “de Kringloop” genoemd.  Zij is niet ingesteld op het maken van winst en biedt tegen een kleine vergoeding gebruikte artikelen aan ten behoeve van vluchtelingen, daklozen of uithuis geplaatsten die vaak tijdelijk hierom verlegen zitten.  De artikelen die beschikbaar worden gesteld worden kostenloos bij de goede gevers opgehaald op voorwaarde dat zij aan zekere kwaliteitseisen voldoen en dat zij zich op de begane grond bevinden.  Die laatstgenoemde eis was voor mij de moeilijkste omdat het pied à terre op de eerste verdieping was gelegen en de trap er naar toe behoorlijk aan de steile kant was.  Daarom had ik geregeld dat het verhuisbedrijf Pot op 13 september met twee sterke mannen zou komen om de weg te geven spullen één verdieping lager te plaatsen.  Ria had hiervoor haar parkeerplek in de garage beschikbaar gesteld.  De mensen van de Kringloop waren besteld voor 15 september en dat klusje verliep gladjes. 

Via een stop in het huis van Annemarie in Roggel kwam ik op 17 september weer thuis in Cours de Pile.  Uitgerekend die avond viel daar met veel misbaar de stroom uit, zodat ik letterlijk maar even bij de pakken neer bleef zitten en bij kaarslicht naar bed ging.  De electriciteitsmaatschappij EDF had een hele wijk van nieuwe bedrading moeten voorzien, maar dit werk had volgens de planning  een paar dagen eerder gebeurd moeten zijn.  Later bleek ook dat de pomp van mijn zwembad bij de afsluiting was blootgesteld aan te grote spanningsfluctuaties en het loodje had gelegd.  Hij is nu, twee weken later, nog steeds niet gerepareerd.

Hieronder volgt een voor zichzelf sprekende foto-reportage, inclusief twee foto’s van onszelf, even vóór het definitieve vertrek met mijn overbeladen auto. 

GetAttachment[3] De trap af 1 De bende 2 De bende De eettafel De trap af   Het bed in de garage  Het bed staat ook in de garage en wij kunnen weg!

Een laatste blik  GetAttachment[2] (2)

n.b. Ik heb grote moeite gehad met het downloaden van deze foto’s.  Ik weet nooit goed waar ik de originelen kan vinden, waarom er spontaan twee verschillende kopiën ontstaan en waarom de één en de andere niet groter wordt bij het aanklikken. Weet iemand van u een goed boekje over foto management in Windows 7?